Ομιλίες

Fake news, δημόσια ατζέντα & η συγκρότηση της «αλήθειας»

Στην προεκλογική εκδήλωση με θέμα «Fake news & ΜΜΕ» που έλαβε χώρα στο κεντρικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στην Πλατεία Συντάγματος

Ο τρόπος αντιμετώπισης των fake news δεν είναι τόσο εύκολος όσο πιθανόν να νομίζουμε, ότι δηλαδή αντιπαραθέτουμε μια αλήθεια απέναντι σε ένα ψέμα και πάντοτε η αλήθεια θα βγει κερδισμένη.

Ως κυβέρνηση έχουμε βρεθεί δεκάδες φορές στη θέση του να διερωτόμαστε αν θα πρέπει να διαψεύσουμε μια ψευδή είδηση ή όχι.

Διότι αν δεν την διαψεύσουμε η ψευδής είδηση μπορεί μεν να έχει μια διάδοση αλλά θα βρει συγκεκριμένα όρια. Εάν όμως την διαψεύσουμε η ψευδής είδηση θα γίνει γνωστή στο πανελλήνιο.

Μιλάμε λοιπόν πια για την αντιπαράθεση γύρω από το τι συγκροτεί και τι δεν συγκροτεί την αλήθεια και αυτή είναι μια ποιοτική τομή στο ίδιο το πεδίο εντός του οποίου συντελείται η πολιτική αντιπαράθεση.

Ακόμη πιο σημαντικό δε από τα ίδια τα fake news είναι η συγκρότηση της ατζέντας της δημόσιας συζήτησης. Δηλαδή τα θέματα γύρω από τα οποία περιστρέφεται η πολιτική αντιπαράθεση.

Και είναι πάρα πολύ συγκεκριμένος ο μηχανισμός που την παράγει.

Τρεις-τέσσερις ιστοσελίδες και ένα συγκεκριμένο κανάλι το πρωί ξεκινούν με το κεντρικό θέμα της ειδησεογραφίας και από εκεί και πέρα παράγεται μια χιονοστιβάδα που στην πραγματικότητα θέτει την πρώτη είδηση σε κάθε μαζικό μέσο ενημέρωσης.

Υποτιμήσαμε ως ΣΥΡΙΖΑ τη δύναμη των ΜΜΕ; Υποτιμήσαμε ως κυβέρνηση τη δύναμη αυτού του τεράστιου μηχανισμού παραγωγής ιδεολογίας, αυτού του νέου καθεστώτος αλήθειας;

Η απάντηση είναι απολύτως την υποτιμήσαμε. Δεν καταλάβαμε ότι αυτή τη φορά θα είναι τελικά τόσο αποτελεσματικό το δηλητήριο που χυνόταν από κάτω.

Ποια είναι η απάντηση σε αυτή τη νέα πολιτική για την αλήθεια;

Ο μοναδικός τρόπος είναι η συγκρότηση ενός όσο το δυνατόν πιο μαζικού και ζωντανού κόμματος, οργανωμένου και συνδεδεμένου όσο το δυνατόν πιο πολύ με την ελληνική κοινωνία.

Δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να κινητοποιηθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Διότι αν ο αντίπαλος έχει δύναμη, χρήματα και μέσα, εμείς έχουμε τουλάχιστον το δίκαιο με το μέρος μας. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε όσο το δυνατόν πιο σαφές την 7η Ιουλίου που είναι μια εξαιρετικά κρίσιμη μάχη.

Ομιλία κατά την έναρξη του Διεθνούς Συνεδρίου του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ

 
Μετά τις χρονιές 2015-2016 όπου μπήκε επιτέλους φραγμός στο καθοδικό σπιράλ της ύφεσης ακολούθησαν χρονιές σταθερής ανάκαμψης: Mετά από σχεδόν μια 10ετία η χώρα έχει επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης και σήμερα, με τη χώρα εκτός προγραμμάτων και με το αυστηρό πλαίσιο των εξωτερικών καταναγκασμών να έχει εν πολλοίς αρθεί, υπάρχουν πλέον όλες οι προϋποθέσεις τόσο για το 2019 όσο και για τα επόμενα χρόνια να καταγραφούν υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης σε μια προσπάθεια να καλυφθεί το χαμένο έδαφος της κρίσης.
 
ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΝ ΤΟ 50% ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΑΕΠ ΠΡΙΝ ΤΟ 2025
 
➜ Παρόλο που η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται διαχρονικά από χαμηλή εξωστρέφεια σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες, τα τελευταία χρόνια η εικόνα σταδιακά αλλάζει: Aπό 19% το 2009, οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών ανήλθαν στο 33% του ΑΕΠ το 2017. O στόχος επομένως που έχουμε θέσει ως κυβέρνηση είναι οι εξαγωγές να υπερβούν το 50% του συνολικού ΑΕΠ πριν από το 2025.
 
➜ Παρακολουθώντας τους γενικούς δείκτες της οικονομίας, η εξαγωγική δραστηριότητα αποτελεί τα τελευταία χρόνια μια ευχάριστη σταθερά. Οι αριθμοί που ακολουθούν αποτελούν ευθεία αντανάκλαση της συνολικής αναπτυξιακής δυναμικής της χώρας και ιστορικό σημείο.
 
➜ Συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοειδών, τo 2018 οι εξαγωγές αυξήθηκαν με διψήφιους ρυθμούς και έσπασαν το φράγμα των 30 δισ. ευρώ φθάνοντας στα 33,02 δισ. ευρώ δηλαδή αύξηση 15,8% σε σχέση με το 2017.
 
➜ Ενώ μη συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοειδών, τo 2018 οι εξαγωγές έφτασαν τα 21,55 δισ. ευρώ ήτοι αύξηση 10,4% σε σχέση με το 2017.
 
ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΑΓΩΓΩΝ
 
Η κυβέρνηση εκπόνησε ένα Σχέδιο Δράσης για την προώθηση των εξαγωγών που ήδη βρίσκεται σε φάση υλοποίησης και που διαμορφώνει το αναγκαίο θεσμικό & τεχνικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων προσφέροντας νέους μηχανισμούς, εργαλεία, μεθοδολογίες & προτάσεις διευκόλυνσης της εξαγωγικής δραστηριότητας. Οι υλοποιούμενες και σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις του Σχεδίου αφορούν:
 
– Αύξηση του μεριδίου αγοράς των εξαγομένων ελληνικών προϊόντων στις παραδοσιακές εξαγωγικές αγορές.
 
– Εξασφάλιση νέων αγορών για ελληνικά προϊόντα.
 
– Αύξηση και διαφοροποίηση του αριθμού των εξαγόμενων αγαθών με νέα προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας και έντασης γνώσης και τεχνολογίας.
 
– Συνεχή υποστήριξη των εξαγωγέων στην αναζήτηση ξένων αγορών και σε κάθε στάδιο της εξαγωγικής διαδικασίας.
 
– Βελτίωση των επιχειρηματικών δεξιοτήτων στις εξαγωγές και προσανατολισμό των επιχειρήσεων προς προϊόντα με σημαντικές εξαγωγικές δυνατότητες.
 
– Οργάνωση των εξαγωγικών αγορών μέσω του στρατηγικού σχεδιασμού.
 
– Εξάλειψη των φραγμών εισόδου στις αγορές του εξωτερικού.
 
– Μείωση της γραφειοκρατίας, απλοποίηση διαδικασιών και συντονισμός των δημόσιων υπηρεσιών για την προώθηση των εξαγωγών.
 
– Έξυπνο branding και συστηματική προώθηση των ελληνικών προϊόντων στις διεθνείς αγορές.
 
ΜΕΙΩΣΗ & ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΛΩΝΕΙΑΚΩΝ & ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
 
➜ Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται και μια προσπάθεια που αφορά τη μείωση του αριθμού διαδικασιών και της επιβάρυνσης που προκαλούν. Ειδικότερα, στο πλαίσιο του υπό υλοποίηση «Οδικού Χάρτη Διευκόλυνσης του Εμπορίου» συγκροτείται η «Ενιαία Θυρίδα» η οποία στοχεύει στη μείωση και απλοποίηση των προτελωνειακών και τελωνειακών διαδικασιών σχετικών με τις Εξαγωγές αλλά και τις Εισαγωγές.
 
➜ Η υλοποίηση του προγράμματος θα διαρκέσει περίπου 3 χρόνια και η Ενιαία Θυρίδα Εξωτερικού Εμπορίου θα αποτελέσει ένα σύστημα πληροφοριών που θα διασυνδεθεί με το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό σύστημα Τελωνείων (ICISnet) και τα Πληροφοριακά Συστήματα άλλων δημόσιων φορέων και οργανισμών που εμπλέκονται με το διασυνοριακό εμπόριο καθώς και με συστήματα του ιδιωτικού τομέα, για τη διευκόλυνση των εμπόρων στις προ-τελωνειακές διαδικασίες.
 
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ & ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ
 
➜ Η χώρα αφήνει πίσω της μια σκληρή περίοδο για την κοινωνική πλειοψηφία αλλά και χαμένα χρόνια ως προς τις αναπτυξιακές ευκαιρίες που χάθηκαν μέσα στο δυσμενές περιβάλλον της ύφεσης και της γενικότερης αστάθειας που προκάλεσε η κρίση και οι πολιτικές επιλογές που την επέτειναν.
 
➜ Τα δεδομένα των τελευταίων τριών τουλάχιστον ετών δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε ένα νέο πολύ πιο ελπιδοφόρο και κυρίως ασφαλές μονοπάτι. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι για την πορεία του τόπου.
 
➜ Δική μας επιλογή είναι να βαδίσουμε στην κατεύθυνση που ορίζουν οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και οι τεράστιες δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας. Σε αυτή την προσπάθεια, η εξωστρέφεια των ελληνικών επιχειρήσεων και ο ρόλος των ανθρώπων που η επιχειρηματική τους δραστηριότητα δεν είναι κατ’ επίφαση αλλά αντανακλάται στην πραγματική οικονομία, είναι στοιχεία κομβικά.
 
➜ Έχει έρθει πλέον η ώρα να ενώσουμε δυνάμεις, να συντονίσουμε τις προσπάθειες μας, να συνεργαστούμε σε νέα βάση ώστε η χώρα να φτάσει στο σημείο που της αξίζει στο διεθνή ανταγωνισμό ώστε να πετύχουμε τα μέγιστα προς όφελος της ελληνικής οικονομίας και φυσικά προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας.
 
Ομιλία στην εκδήλωση «Παραπληροφόρηση & Συμφωνία των Πρεσπών»

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ

➜ Βαδίζουμε ήδη τους πρώτους μήνες μετά την ιστορική Συμφωνία των Πρεσπών, μιας συμφωνίας που χαρακτηρίστηκε από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας διπλωματικό παράδειγμα και μοντέλο ειρηνικής επίλυσης διακρατικών διαφορών για ολόκληρο τον κόσμο.

➜ Μιας Συμφωνίας που χειροκροτήθηκε από ολόκληρο τον κόσμο. Εκτός, από τις δυνάμεις του εθνικισμού, της ακροδεξιάς και της οπισθοδρόμησης που και στις δύο πλευρές έμειναν μόνες τους στον απομονωτισμό τους.

➜ Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν αναδιάταξε μονάχα το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό σε Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία. Αναδιάταξε και τον πολιτικό και διπλωματικό χάρτη της Ευρώπης βάζοντας τα θεμέλια για την ειρήνη, τη σταθερότητα, την συνεργασία και την συνανάπτυξη.

➜ Η δική μας θέση είναι ότι πρόκειται για μια Συμφωνία που επιλύει μια σύνθετη ταυτοτική διαφορά με παραδειγματικό τρόπο και με απόλυτο σεβασμό των ιδιαίτερων εθνικών, πολιτιστικών, ιστορικών χαρακτηριστικών και διαδρομών των δύο λαών των Βαλκανίων και ολόκληρου του κόσμου.

ΔΙΑΧΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΘΕΤΙΚΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

➜ Είναι πλέον χρέος μας να εφαρμόσουμε τη Συμφωνία των Πρεσπών με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα επιστρέψουμε σε εποχές όπου ο εθνικισμός, ο σωβινισμός, η πατριδοκαπηλία θα καθοδηγούν τις επιλογές μας στην εξωτερική πολιτική.

➜ Και αυτό θα γίνει μόνο εάν διαχυθούν στην κοινωνία της Μακεδονίας και της Βόρειας Μακεδονίας τα αποτελέσματα της Συμφωνίας δηλαδή όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία που συντείνουν στην ομαλοποίηση των εμπορικών σχέσεων, στην ανάδυση νέων ευκαιριών για επενδύσεις καθώς και στις δυνατότητες ανάπτυξης έργων υποδομών που θα είναι επωφελή και για τις δύο χώρες.

➜ Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, ο Πρωθυπουργός και η Ελληνική Κυβέρνηση ετοιμάζονται σε λίγες μέρες να πραγματοποιήσουν το πρώτο επίσημο ταξίδι στη Βόρεια Μακεδονία μαζί με πολυμελή επιχειρηματική αποστολή για την υπογραφή διακρατικών και επιχειρηματικών συμφωνιών. Ήδη λοιπόν τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της Συμφωνίας των Πρεσπών παίρνουν σάρκα και οστά.

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ & ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΙΑ

➜ Η πραγματικότητα αυτή μέχρι πριν από λίγα χρόνια φάνταζε όνειρο θερινής νυκτός και στις 2 χώρες και αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι κανείς δεν ήθελε στην πραγματικότητα να λύσει το θέμα.

➜ Άλλοι το άφηναν να χρονίζει, να ταλαιπωρεί τις δύο χώρες αλλά και τα Βαλκάνια για περίπου 30 χρόνια ώστε να μην πάρουν το πολιτικό κόστος μίας ενδεχόμενης λύσης. Γιατί φοβούνταν να συγκρουστούν με τα στερεότυπα.

➜ Άλλοι πάλι, το εργαλειοποίησαν για να χτίσουν πολιτικές καριέρες και στις δύο πλευρές των συνόρων. Και οι δύο ενδύθηκαν το μανδύα του πατριωτισμού για να κρύψουν αυτό που πραγματικά ήταν: Πατριδοκάπηλοι.

➜ Για να το κάνουν αυτό έριχναν για 30 χρόνια διαρκώς νερό στο μύλο της ακροδεξιάς και στις δύο χώρες σε μία διαρκή έξαρση παραδοξολογίας. Επένδυσαν στην καλλιέργεια κίβδηλων εθνικών μύθων και πρόταξαν συνθήματα που ενεργοποίησαν εθνικιστικά αντανακλαστικά για να κρύψουν τη διάτρητη και σαθρή επιχειρηματολογία τους.

➜ Φθάνουν στο πρωτοφανές οξύμωρο, η αντιπολίτευση τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Βόρεια Μακεδονία, να χρησιμοποιούν τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα για να αντιστρατευθούν τη συμφωνία: Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι εθνικά επιζήμια ακόμη και προδοτική. Το VMRO από την άλλη μεριά ισχυρίζεται επίσης ότι η συμφωνία είναι εθνικά επιζήμια ακόμη και προδοτική.

➜ Πώς γίνεται αυτό; Αυτό ακριβώς είναι το παράδοξο του εθνικισμού. Γιατί ποια αλήθεια από τις δύο αφηγήσεις είναι η αληθινή; Ποιος εθνικισμός έχει δίκιο; Η απάντηση είναι κανένας εθνικισμός δεν έχει δίκιο. Γιατί ο εθνικισμός δεν έχει ποτέ δίκιο.

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 90

➜ Η εναντίωση στη Συμφωνία έχει πάρει πολλές διαφορετικές μορφές. Μία από αυτές είναι τα fake news τα οποία φύονται στο έδαφος της καχυποψίας που έχει καλλιεργήσει η υπεραπλουστευτική ρητορική, τα ψευδοεπιστημονικά επιχειρήματα και η πολιτική δημαγωγία.

➜ Αυτές οι πρακτικές έχουν μακρά ιστορία που πηγαίνει πίσω στην έξαρση των εθνικισμών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν οι χειρισμοί της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά έθρεψαν το τέρας του εθνικισμού στην Ελλάδα και τελικά οδήγησαν στα αδιέξοδα από τα οποία βγήκαμε με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

➜ Τη σκυτάλλη από το ελληνικό εθνικισμό των αρχών της δεκαετίας του 90 πήραν VMRO όπου τα παράδοξα τροφοδότησαν το ένα το άλλο και δημιούργησαν ένα παραδοξολογικό σύμπαν ακροτήτων και κιτς και από τις δύο πλευρές των συνόρων.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΑΡΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

➜ Αφού λοιπόν περάσαμε και οι δύο χώρες στιγμές και περιόδους τραγέλαφου και εθνικιστικής έξαρσης φτάσαμε στις Πρέσπες όπου φαίνεται ότι οι εθνικισμοί επέστρεψαν. Και τι δεν έχουμε δει και τι δεν έχουμε ακούσει για το Μακεδονικό και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

➜ Σε ένα πρώτο επίπεδο υφιστάμεθα μια βάναυση υπεραπλούστευση που συχνά ήταν και είναι και παραληρηματική και ανερμάτιστη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ισχυρισμός «παραδώσατε το όνομα Μακεδονία», ισχυρισμός που ακούστηκε και από τις δύο πλευρές. Χαρίσατε το όνομα μας λένε οι μεν. Παραδώσατε το όνομά σας λένε οι δε. Τι από τα δύο ισχύει; Τίποτα από τα δύο. Για άλλη μια φορά το παράδοξο του εθνικισμού μας χτυπάει την πόρτα.

FAKE NEWS

➜ Το δεύτερο επίπεδο είναι η η επιλεκτική παρουσίαση «ειδήσεων» όπου παρουσιάζεται η μισή -αν όχι λιγότερη απο τη μισή αλήθεια. Για παράδειγμα η είδηση ότι η Κίνα δεν έδωσε άδεια χρήσης εμπορικού σήματος με την επωνυμία «μακεδονικός» εξαιτίας της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η είδηση δεν περιλαμβάνει το γεγονός ότι η Κίνα αρνείται τη χορήγηση σήματος με την επωνυμία «μακεδονικός» ήδη από το 2010 και μάλιστα όχι μόνο για τα προϊόντα που προέρχονται από την Ελλάδα αλλά και για εκείνα που προέρχονται από τη Βόρεια Μακεδονία.

➜ Αυτά τα δύο επίπεδα παραπληροφόρησης ακολουθούνται από τα λεγόμενα σκληρά fake news με κορυφαίο παράδειγμα αυτό περί της δήθεν ολοκλήρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών με αντάλλαγμα τη μη περικοπή των συντάξεων.

➜ Ή η «είδηση» που κυκλοφόρησε εν ριπή οφθαλμού την ώρα που υπογραφόταν η Συμφωνία των Πρεσπών περί ύπαρξης δήθεν νεκρής διαδηλώτριας σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Πισοδέρι. Στην πραγματικότητα η φωτογραφία που είχε διακινηθεί δεν είχε καμία σχέση με την Ελλάδα και φυσικά δεν υπήρχε νεκρή γυναίκα στο Πισοδέρι.

➜ Επομένως εδώ μιλάμε για μια κατάσταση η οποία είχε τεθεί πλήρως εκτός ελέγχου ενώ αντίστοιχες ψευδείς ειδήσεις είμαι βέβαιος ότι κυκλοφόρησαν και στη Βόρεια Μακεδονία.

ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

➜ Όμως οι ψευδείς ειδήσεις είναι η κορυφή του παγόβουνου όπως υπαινίχθηκα. Το κύριο ερώτημα είναι για ποιο λόγο έχουν τα fake news τέτοια διεισδυτικότητα; Γιατί γίνοται πιστευτά; Γιατί παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα;

➜ Η απάντηση είναι απλή: Διότι αναπαράγονται στο φόντο των εθνικιστικών αφηγημάτων , των στερεοτύπων, των παραληρημάτων μεγαλείου και των μεγαλοιδεατισμών.

➜ Όλα αυτά αποτελούν σήμερα τον μεγάλο εχθρό. Τον εχθρό της φιλίας των λαών, της αλληλεγγύης. Τον εθνικισμό έχουμε όλοι μας ευθύνη να τον νικήσουμε: κυβερνήσεις, δημοσιογράφοι, μέσα ενημέρωσης.

➜ Διαφορετικά το μέλλον μας επιφυλλάσσει μόνο σκοτάδι. Και εμείς θέλουμε το φως.

Ομιλία στην ανοιχτή πολιτική εκδήλωση της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πιερίας στην Κατερίνη

• Κόντρα στους κήρυκες του μίσους και του διχασμού, το μήνυμα της Αριστεράς είναι το μήνυμα της αλληλεγγύης, της φιλίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Είμαστε σήμερα εδώ στην Κατερίνη για να δώσουμε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη σε αυτό το μήνυμα.

• Η Ελλάδα των ελίτ, της διαπλοκής & της ολιγαρχίας είναι αδύνατο να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα της συμπλήρωσης του α’ 6μήνου εκτός μνημονίου. Για αυτό βομβαρδιζόμαστε καθημερινά όλο & περισσότερο με ψευδείς ειδήσεις, διαστρεβλώσεις & πολιτικό κουτσομπολιό.

• Μέσα από τον καλοκουρδισμένο μηχανισμό προπαγάνδας & παραπληροφόρησης, τα εκδοτικά συγκροτήματα, οι μηχανισμοί της παραθεσμικής εξουσίας &τα φερέφωνα της ολιγαρχίας κάνουν τα πάντα για να παρουσιάσουν μια άλλη πραγματικότητα: καταστροφής & συλλογικής αποδρομής.

 

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 2010 – 2014

• O ελληνικός λαός υποχρεώθηκε από το 2010 να ζει το μαρτύριο της σταγόνας: Μέτρα, περικοπές, εκβιασμοί, τεχνοκράτες που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν να δίνουν εντολές σε εκλεγμένους αντιπροσώπους του ελλ. λαού. Μια πραγματικότητα που έτεινε να γίνει αναπόδραστη.

• Η κατάσταση που διαμορφώθηκε στη χώρα την 5ετία 2010-14 έφερε τρομακτικές συνέπειες στην οικονομία αλλά δημιούργησε και τις συνθήκες για την καλλιέργεια μιας πρωτοφανούς συλλογικής απόγνωσης για έναν ολόκληρο λαό.

• Αν και ο διακηρυγμένος στόχος ήταν να μάθουν οι Έλληνες «να μη ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους», ο πραγματικός στόχος τελικά ήταν να μάθουν να ζουν χωρίς καμία προοπτική & προσδοκία. Μόνο σε αυτή τη βάση θα μπορούσε να κυριαρχήσει η μνημονιακή κανονικότητα στη χώρα.

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 2015 – 2019

• Η συνθήκη μιας κοινωνίας που έπρεπε να μετατραπεί σε συλλογικό Σίσυφο και μάλιστα να είναι πεισμένη ότι η τιμωρία της είναι δίκαιη, βρήκε τελικά τη διάψευσή της το 2015 με την ιστορική απόφαση του ελληνικού λαού να δώσει στην Αριστερά την ευθύνη για τη διακυβέρνηση.

• Σε αυτά τα 4 χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε στην πράξη ότι υπήρχε και υπάρχει άλλος δρόμος από το αναπόδραστο της αέναης λιτότητας και της οικονομικής καχεξίας. Και το κατάφερε διότι η κυβέρνηση που συγκρότησε εργάστηκε αποφασιστικά, αποτελεσματικά και έντιμα.

• Ο συμβιβασμός του Ιουλίου του 2015, οι σκληρές διαπραγματεύσεις σε κάθε αξιολόγηση, η μάχη με τους πλέον ακραίους εκ των δανειστών, έγιναν πάντα με το βλέμμα στραμμένο στον Αύγουστο του 2018. Και είμαστε περήφανοι σήμερα που οι εξελίξεις δικαιώνουν τις επιλογές μας.

• Κανείς δεν θα βρει στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε μαύρα ταμεία, ούτε παράνομο πλουτισμό στελεχών του, ούτε ταυτίσεις με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου. Και φυσικά καμία ασυλία. Κανένας δεν είναι πια στο απυρόβλητο.

• Επί των ημερών μας, κάθε σκελετος που έκρυβε στο ντουλάπι ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός για 4 10ετίες ερχεται σήμερα στο φως: Από τα δάνεια των κομμάτων & των ΜΜΕ, το όργιο διαφθοράς & διασπάθισης δημοσίου χρήματος στην Υγεία, τους χρυσοκάνθαρους των offshore & άλλα πολλά.

• Το κρισιμότερο όλων είναι ότι αυτή η κυβέρνηση πορεύτηκε & πορεύεται με εντιμότητα. Tιμήσαμε την εντολή του Σεπτέμβρη του 2015 υλοποιώντας τη δέσμευση της εξόδου από τα μνημόνια στο τέλος του προγράμματος μέχρι κεραίας.

 

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

• Υλοποιήσαμε τα συμφωνηθέντα του 3ου προγράμματος αλλά ταυτόχρονα εργαστήκαμε σκληρά & καταφέραμε υπό πολύ στενά δημοσιονομικά πλαίσια να ενισχύσουμε και να προστατέψουμε την κοινωνική πλειοψηφία:

– Εξασφαλίσαμε την καθολική πρόσβαση του πληθυσμού στο ΕΣΥ.
– Θεσπίσαμε το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης
– Προστατέψαμε τη λαϊκή κατοικία
– Η υπεραπόδοση της οικονομίας μεταφράστηκε στην παροχή της 13ης σύνταξης & του κοινωνικού μερίσματος την τελευταία 3ετία
– Συγκρουστήκαμε με την παραβατικότητα στην αγορά εργασίας. Σήμερα έχουμε περιορίσει την υποδηλωμένη & αδήλωτη εργασία στο 9% από το 20% που παραλάβαμε
– Μειώσαμε την ανεργία σχεδόν 9 μονάδες και μάλιστα προς όφελος των σχέσεων πλήρους εργασίας

• Το αφήγημα της καταστροφής της ΝΔ & όλες οι προβλέψεις αποτυχίας έχουν τώρα καταρρεύσει:

– Οι αξιολογήσεις δε θα κλείσουν
– Θα εφαρμοστεί ο κόφτης
– Το χρέος δε θα ρυθμιστεί
– Οι συντάξεις θα περικοπούν
– Έρχεται 4ο Μνημόνιο
– Είμαστε αποκλεισμένοι από τις αγορές

• Η χώρα επέστρεψε στις αγορές & πλέον θα συνεχίσει να το κάνει με ευνοϊκότερους όρους δανεισμού. Έχουμε σαφές & βιώσιμο πλάνο για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους για τα επόμενα χρόνια. Ο ρυθμός ανάπτυξης συνεχίζει την ανοδική του πορεία για 3η συνεχόμενη χρονιά.

 

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

• Τα αποτελέσματα στην οικονομία & εργασία είναι κρίσιμα. Έχουμε τον πρώτο επεκτατικό προϋπολογισμό μετά από μια 10ετία. Όλες οι δεσμεύσεις του ΠΘ στην ΔΕΘ έχουν υλοποιηθεί. Το κυριότερο όμως είναι ότι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος:

– Eπαναφορά των βασικών αρχών των συλλογικών. διαπραγματεύσεων
– Aύξηση 11% του κατώτατου μισθού & 27% για τους έως 25 ετών
– Mη περικοπή των συντάξεων
– Αυξήσεις για περίπου 600.000 συνταξιούχους
– Σταθερή δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που έχουν ξεπεράσει τις 380.000 από το ’15
– Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών
– Kατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τους συνεταιρισμούς και τους συνεταιρισμένους αγρότες
– Μείωση του ΕΝΦΙΑ
– Επιδότηση ενοικίου που θα στηρίξει 260.000 νοικοκυριά με προυπολογισμό ύψους 300.000.000 ευρώ!

ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΗ & ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

• Εργαστήκαμε σκληρά για μια ενεργητική, πολυδιάστατη, φιλειρηνική νέα στρατηγική στην εξωτερική πολιτική. Χωρίς φοβικά σύνδρομα και με πλήρη συναίσθηση της εξαιρετικά κρίσιμης συγκυρίας για τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

• Η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί ένα ιστορικό βήμα για την επίλυση μιας διένεξης σχεδόν 30 χρόνων που γεννήθηκε και γιγαντώθηκε πάνω στην πατριδοκαπηλία, την παραχάραξη της ιστορίας και έγινε το όχημα για να χτιστούν πολιτικές καριέρες και στις δύο πλευρές των συνόρων.

• Σήμερα, η Ελλάδα και η Βόρεια Μακεδονία μπορούν πλέον να εργαστούν ως εταίροι σε μια κοινή προσπάθεια για τη σταθερότητα και τη συνανάπτυξη σε μια περιοχή που όχι άδικα έχει χαρακτηριστεί η μπαρουταποθήκη της Ευρώπης.

• Σεβασμός στην ιστορία είναι να κάνεις πράξη τα διδάγματά της. Να βλέπεις καθαρά ότι η θέση της χώρας αναβαθμίζεται όταν αθροίζει συμμάχους και όχι όταν βλέπει παντού εχθρούς. Να δρας την κρίσιμη στιγμή και να μην εγκλωβίζεσαι στην αδράνεια.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

• Η ΝΔ στο Μακεδονικό έπιασε πάτο πολιτικά και ηθικά. Ταυτίστηκε με τον εθνικισμό και την ακροδεξιά. Την ίδια στιγμή που ο αρχηγός της κάθε εβδομάδα άλλαζε γραμμή σαν τα πουκάμισα. Στις Βρυξέλλες με τη σύνθετη ονομασία, στην Αθήνα με την αντίθετη άποψη.

• Απέναντι στην πατριωτική στάση & την υπεύθυνη λύση που προωθεί τα συμφέροντα της χώρας στην περιοχή, δεν δίστασαν ακόμα και να ξηλώσουν την εθνική γραμμή στην οποία πρωταγωνίστησε η κάποτε κεντροδεξιά και μετριοπαθής ΝΔ του Κ. Καραμανλή.

 

ΕΚ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ

• Η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Τα πολιτικά σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ είναι οι εκ διαμέτρου αντίθετες όψεις του μέλλοντος της χώρας. Σε αυτή την ολομέτωπη ιδεολογική, πολιτική, αξιακή αντιπαράθεση αυτών των δύο κόσμων, δε χωρούν συμβιβασμοί.

• Δίκαιη ανάπτυξη & κοινωνική δικαιοσύνη. Ή την παλινόρθωση του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, τον κοινωνικό αυτοματισμό, την απόλυτη κυριαρχία των ελίτ έναντι της κοινωνικής πλειοψηφίας;

• Ένα σχέδιο με επίκεντρο τον κόσμο της εργασίας και οδηγό την Αριστερά και τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου. Ή το νεοσυντηρητισμό και την ακροδεξιά παραδοξολογία της ΝΔ;

• Με αυτούς και αυτές που έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια και τη διεθνή απομόνωση. Ή τους ανθρώπους που έβαλαν τη χώρα ακόμα πιο βαθιά στη μέγγενη του μνημονίου και της λιτότητας;

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΠΡΟΣ

• Κρατήσαμε την κοινωνία όρθια στις πλέον αντίξοες συνθήκες. Οι εξωτερικοί καταναγκασμοί & εκβιασμοί είναι πλέον παρελθόν. Είμαστε σε θέση τώρα με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε στις τομές για την αποκατάσταση των αδικιών της κρίσης & την ανασυγκρότηση της οικονομίας.

• Το σχέδιο της ΝΔ είναι η συνταγή της συλλογικής οπισθοδρόμησης. Της επιστροφής στην Ελλάδα των γαλαζοαίματων & των διαπλεκόμενων. Ενός πολιτικού προσωπικού που συμπεριφέρθηκε με κυνισμό & που ακόμη & σήμερα δεν δέχεται να αναλάβει ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας.

• Όταν δεν κάνουν τον κομπάρσο του προπαγανδιστικού μηχανισμού των εκδοτικών ομίλων που τους στηρίζουν & αναγκάζονται να μιλήσουν για το σχέδιό τους & τα λένε ξεκάθαρα: Αυτοί που μας κατηγορούσαν για 4ο & 5ο μνημόνιο είναι που μιλούν για 4ο μνημόνιο αν εκλεγεί ο κος Μητσοτάκης.

• Όσο γίνεται σαφέστερο το διακύβευμα των εθνικών εκλογών του Οκτώβρη τόσο στη ΝΔ θα βρίσκονται σε όλο και δυσμενέστερη θέση. Γιατί ο ελληνικός λαός μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει. Και στη βάση αυτής της σύγκρισης θα κάνει τις επιλογές του.

• Είμαι βέβαιος ότι το μεγάλο βήμα για το διαζύγιο της κοινωνίας με το καθεστώς σήψης & παρακμής του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού έχει γίνει.Με την εντολή του λαού στην Αριστερά θα μπουν οι βάσεις για μια νέα 4ετία συλλογικής προόδου, κοινωνικής δικαιοσύνης & δίκαιης ανάπτυξης.

«Η ανάγκη σύγκλισης των προοδευτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη»



 
Ομιλίες κατά την Εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Πολιτών Ηρακλείου για την Ενότητα των Προοδευτικών Δυνάμεων με θέμα: «Η ανάγκη σύγκλισης των προοδευτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη» με συνομιλητές τους Σπύρο Δανέλλη και Γιάννη Ραγκούση:



Όσο αφήνουμε πίσω μας την αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο αρχίζει να γίνεται σαφές ότι είναι αναγκαίο να ξαναδούμε μια σειρά από κεντρικά ζητήματα της πολιτικής και της οικονομίας ώστε να μπορέσουν να δημιουργηθούν οι συμμαχίες, οι κοινοί βηματισμοί και οι συγκλίσεις της νέας πια εποχής.

Το προοδευτικό μέτωπο υπεράσπισης της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα μέτωπο ενάντια στον εθνικισμό και την αλλοπρόσαλλη ακροδεξιά αλλά πρέπει να θέσει και άλλα ζητήματα στην ημερήσια διάταξη όπως η επαναρύθμιση της αγοράς εργασίας, οι μισθοί, το κοινωνικό κράτος, ο θεσμικός εκδημοκρατισμός. Για να το κάνουμε αυτό πρέπει να δούμε την εικόνα της Ευρώπης και τη θέση της χώρας μας μέσα σε αυτήν.

Στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή έχουμε μια έντονη πολιτική ρευστοποίηση παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας και μια έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια που οδηγεί σε μια κρίση αντιπροσώπευσης. Πρόκειται για μια πολιτική συνθήκη που η Ελλάδα έζησε λίγα χρόνια πριν δηλαδή για την αδυναμία που έχουν οι πολίτες να στεγαστούν πολιτικά σε συγκεκριμένα παραδοσιακά κόμματα τα οποία πλέον δεν τους εκφράζουν.

Μέχρις στιγμής κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη αυτό μεταφράζεται σε μια διαρκή άνοδο της ακροδεξιάς. Ενώ έχουμε και το παράδειγμα δεξιών πολιτικών οι οποίοι παρά το γεγονός ότι ανήκουν στην οικογένεια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος επιλέγουν στην πραγματικότητα να ασκούν μια εναλλακτική πολιτική, αυτό ακριβώς που λέμε alt-right, μια εναλλακτική δεξιά. Δηλαδή μια πάρα πολύ σκληρή, εθνικιστική και μισαλλόδοξη δεξιά η οποία χρεώνει το σύνολο των κακοδαιμονιών της σύγχρονης Ευρώπης στους πρόσφυγες, στους αποκλεισμένους και σε όλους όσους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Έχουμε λοιπόν μια ακροδεξιά η οποία καταφέρνει να εκφράσει αυτήν την έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια που προκαλείται από τον νεοφιλελευθερισμό, τις πολιτικές της λιτότητας, από τον κοινωνικό αποκλεισμό, από το γεγονός ότι το κοινωνικό κράτος και το κοινωνικό συμβόλαιο, που στην πραγματικότητα δόμησε στην Ευρώπη τον πολιτικό και κοινωνικό συσχετισμό καθόλη τη διάρκεια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέρρευσε με πάταγο την περίοδο της κρίσης.

Και στη Νότια Ευρώπη βεβαίως η ακροδεξιά αναπτύσσεται όμως από την άλλη μεριά φαίνεται ότι ευρύτερα αριστερά & σοσιαλδημοκρατικά μέτωπα καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια τάση αντιστροφής της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού και καταφέρνουν να οικοδομούν μια νέα σχέση με τους πολίτες που ανήκουν στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα.

Στην Ελλάδα σήμερα έχουμε τη δυνατότητα σιγά σιγά να δούμε αυτοκριτικά την προηγούμενη περίοδο και να βάλουμε στο τραπέζι του διαλόγου μια σειρά από ζητήματα που θα μας επιτρέψουν να δημιουργήσουμε εκείνο το πολιτικό μέτωπο που θα καταφέρει να δώσει νικηφόρες μάχες ενάντια στην ακροδεξιά και τη δεξιά. Να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κοινούς τόπους ώστε να εκφράσουμε τους ανθρώπους εκείνους που σήκωσαν δυσανάλογα το βάρος της κρίσης.
 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΑΠΕ-ΜΠΕ


 
Το κάλεσμα της εκδήλωσης: «Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και περισσότερο απαιτητό να προχωρήσει η σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, αποτελώντας ανάχωμα στην αυξανόμενη άνοδο της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς και ενίσχυσης ακραίως εθνικιστικών θέσεων».
 

Ομιλία στη Βουλή κατά τη συζήτηση για την κύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού του οικονομικού έτους 2019

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ

• Ψηφίζουμε σήμερα τον 1ο προϋπολογισμό που ύστερα από 10 χρόνια καταρτίζεται έξω από την ειδική μνημονιακή συνθήκη και χωρίς τους περιορισμούς της τεχνολογίας των αξιολογήσεων που επέβαλε ένα ασφυκτικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης.

• Σε αυτή τη συνθήκη εμείς καταφέραμε να βάλουμε οριστικό τέλος τον Αύγουστο του 2018.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

• Θυμάστε κυρίες και κύριοι Βουλευτές της ΝΔ ότι μας καλούσατε να ζητήσουμε πιστοληπτική γραμμή στήριξης πράγμα που θα συνεπαγόταν την υπογραφή νέου Μνημονίου, με αυστηρές διαδικασίες αξιολογήσεων, με αντάλλαγμα ένα χρηματικό ποσό που θα λειτουργούσε ως εγγύηση για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους;

• Εμείς καταφέραμε να εξασφαλίσουμε ένα χρηματοδοτικό μαξιλάρι από τον ESM, χωρίς νέες δεσμεύσεις, χωρίς νέα μνημονιακή συμφωνία και χωρίς η χρήση του να εξαρτάται από τις εκθέσεις της μεταπρογραμματικής παρακολούθησης από την μεριά των θεσμών.

• Και είναι ακριβώς συνέπεια αυτής της πολιτικής επιλογής που έχουμε σήμερα τη δυνατότητα να ψηφίζουμε έναν προϋπολογισμό που αποτυπώνει τις προτεραιότητες της ελληνικής κυβέρνησης και όχι των θεσμών παρακολούθησης.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ 4ο ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

• Μια πιθανή επιλογή πιστοληπτικής γραμμής θα εξυπηρετούσε άψογα το αφήγημα που επέμενε μέχρι τέλους να κάνει λόγο για 4ο μνημόνιο στο οποίο υποτίθεται οδηγούσαν οι δικές μας καταστροφικές επιλογές.

• Και όταν αυτό το αφήγημα κατέρρευσε και δεν υπογράφηκε νέο μνημόνιο η ΝΔ παρόλα αυτά επέμεινε και χαρακτήρισε τη νέα συνθήκη της μεταμνημονιακής παρακολούθησης ως 4ο άτυπο μνημόνιο με το επιχείρημα την εφαρμογής των προνομοθετημένων μέτρων της 2ης αξιολόγησης δηλαδή για το 2019 της περικοπής της προσωπικής διαφοράς των συνταξιούχων που θεσμοθετήθηκε με τον 4387.

• Το μέτρο όμως αυτό, όπως όλοι γνωρίζετε, καταργήθηκε ως αχρείαστο. Είναι λοιπόν προφανές και πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πλέον δεν υφίσταται ούτε καν η υπόνοια ενός 4ου μνημονίου. Τόσο η διαπραγματευτική τεχνολογία όσο και τα προνομοθετημένα μέτρα αποτελούν παρελθόν.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ & ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ

• Μια παρένθεση καθώς έγινε πάρα πολύ λόγος το τελευταίο διάστημα σε σχέση με μια υποτιθέμενη συναλλαγή. Ότι δηλαδή εμείς ανταλλάξαμε την κατάργηση του μέτρου της περικοπής της προσωπικής διαφοράς με το όνομα της Μακεδονίας.

• Καταρχήν την πολιτική επιλογή για τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν την κάναμε εν είδει ανταλλάγματος αλλά επειδή την πιστεύουμε. Επομένως δε θα μπορούσε εξ ορισμού να είναι αποτέλεσμα της οποιασδήποτε συναλλαγής.

• Όμως πέρα από αυτό, εδώ υπάρχει και μια συνέπεια ως προς την καταγγελία που έχετε εξαπολύσει: Αν στη μια μεριά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης με θέμα τις συντάξεις και το όνομα της Μακεδονίας κάθονταν η ελληνική κυβέρνηση και ο κος Τσίπρας τότε από την άλλη πλευρά του τραπεζιού προφανώς υπονοείτε ότι κάθονταν η κα Μέρκελ, ο κος Κουρτς, ο κος Ρούτε που όλοι τους συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

• Πώς είναι δυνατόν να συμμετέχετε σε ένα κόμμα το οποίο συναλλάχθηκε με την ελληνική κυβέρνηση για να προδοθεί η Μακεδονία;

• Νομίζω λοιπόν ότι συνέπεια της καταγγελίας σας είναι η άμεση αποχώρησή σας από το ΕΛΚ. Διαφορετικά θα είστε και εσείς συνένοχοι στην εν λόγω συναλλαγή.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΝ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΩΝ

• Και επιστρέφω: Σημαίνει το γεγονός της εξόδου από τη μνημονιακή επιτροπεία ότι μπορούμε να καταρτίζουμε τον προϋπολογισμό πέρα και έξω από κάθε περιορισμό; Φυσικά και όχι.

• Υπάρχει καταρχήν ο περιορισμός των πρωτογενών πλεονασμάτων ο οποίος όμως σχετίζεται με την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που οι κυβερνήσεις ΝΔ και Πασοκ κατάφεραν να εκτοξεύσουν στο 180% του ΑΕΠ δηλαδή στα 320 δισεκατομμύρια ευρώ.

• Επομένως η ανάγκη για διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων τέτοιου ύψους οφείλεται στην πλήρη αποτυχία των κυβερνήσεων ΝΔ Πασοκ να επιτύχουν μια βιώσιμη ρύθμιση του χρέους μέχρι το 2015.

• Και ερχόμαστε τώρα εμείς να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Και τα καταφέρνουμε.

• Η συμφωνία ρύθμισης του ελληνικού χρέους που προβλέπει ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές δαπάνες του ελληνικού δημοσίου δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 15% του ΑΕΠ στο μεσοπρόθεσμο διάστημα είναι ακριβώς που εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους αρκεί το πρωτογενές πλεόνασμα να διατηρηθεί στο 3,5% μέχρι το 2022.

• Και πράγματι αυτό δεν είναι ένας απλός στόχος. Ωστόσο σκεφτείτε πόσο βελτιωμένος είναι σε σχέση με τις προηγούμενες δεσμεύσεις του 2ου Μνημονίου που η ΝΔ θέλει διαρκώς να ξεχνά καθώς προέβλεπαν διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων πάνω από 4% μέχρι το 2031 τουλάχιστον.

• Και έρχεται τώρα η ΝΔ να κάνει κριτική για το γεγονός ότι το 4% έγινε 2% μετά το 2022. Μας λέει: Ναι βεβαίως εμείς είχαμε συμφωνήσει τέτοια πρωτογενή πλεονάσματα αλλά αυτά θα προέκυπταν από την ανάπτυξη. Και που το στηρίζουν αυτό; Στις εκτιμήσεις και τις προβολές που είχαν γίνει σε ένα χαρτί με στόχο να δημιουργηθεί η εικόνα ενός βιώσιμού χρέους πριν από οποιαδήποτε ρύθμιση. Θυμάστε τότε που οι κύριοι Βενιζέλος και Σαμαράς ζητούσαν πιστοποιητικά βιωσιμότητας;

• Βεβαίως, αν στις προβολές για την εξέλιξη του χρέους υποθέσεις ένα ρυθμό ανάπτυξης άνω του 3,5% για μια 20ετία, είναι προφανές ότι το χρέος θα καταστεί βιώσιμο. Στα χαρτιά. Οι συνάδελφοι της ΝΔ μας λένε σήμερα: μα δεν βλέπετε ότι προβλεπόταν ρυθμός ανάπτυξης 3,7% για το 2018; Έτσι θα πιάναμε τον δυσθεόρατο στόχο του 4,5% πρωτογενούς πλεονάσματος.

• Αντί άλλου επιχειρήματος, θα σας αναφέρω απλώς τις προβλέψεις για την ελληνική οικονομία και θα τις συγκρίνω με τα πραγματικά αποτελέσματα για την περίοδο 2010-2014:
– το 2010 η πρόβλεψη του προυπολογισμού μιλούσε για μείωση 0,3% και καταλήξαμε σε ύφεση 5,4%
– το 2011 το ΔΝΤ προέβλεπε ύφεση 2,6% και η ύφεση έφτασε στο 9,1%
– το 2012 ανάπτυξη 1,1 και καταλήξαμε με ύφεση 7,3%
– το 2013 ανάπτυξη 2,1 και καταλήξαμε σε ύφεση 3,2% και
– το 2014 ανάπτυξη επίσης 2,1% ενώ το πραγματικό αποτέλεσμα ήταν 0,4%

• Οι προβλέψεις λοιπόν στις οποίες αναφέρεται η ΝΔ για να δικαιολογήσει τον εαυτό της είναι αυταπόδεικτο ότι έχουν τόση αξία όση και μια χαρτοπετσέτα.

Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

• Με δεδομένους λοιπόν τους περιορισμούς που απορρέουν από την πειθαρχική λειτουργία των αγορών και το ύψος του ελληνικού χρέους εμείς επιχειρούμε την αντιστροφή των πολιτικών λιτότητας και την δημιουργία ενός νέου αναπτυξιακού παραδείγματος σε πλήρη αντιπαράθεση με τα αποτυχημένα νεοφιλελεύθερα κλισέ που η ΝΔ θεωρεί πολιτικό πρόγραμμα.

• Σε αυτή ακριβώς την αντιπαράθεση, ιδεολογική και πολιτική, αναδεικνύονται και οι διαχωριστικές γραμμές της επόμενης περιόδου.

• Κεντρικός στόχος του δικού μας προγράμματος είναι η αύξηση του εισοδήματος για την κοινωνική πλειοψηφία και τους εργαζόμενους.

• Τα μέτρα αύξησης του εισοδήματος είναι μια καθαρά ταξική επιλογή αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών με στόχο την ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης. Είναι δηλαδή το ακριβώς ανάποδο πολιτικό σχέδιο από αυτό που ευαγγελίζεται η ΝΔ που έχει περιμαζέψει από τις πιο ακραίες πολιτικές εκφράσεις του νεοφιλελευθερισμού: Μια επιθετική πολιτική μείωσης φορολογίας για την ολιγαρχία αλλά και μια πολιτική συντριβής της εργασίας, απορύθμισης και απολύσεων που υποτίθεται έχει στόχο το αναπτυξιακό μπουμ καθώς θα δημιουργήσει επενδυτικά κίνητρα.

• Οποτεδήποτε εφαρμόστηκε ένα τέτοιο σχέδιο, όπως και την περίοδο 2010-2014, το αποτέλεσμα ήταν η τεράστια αύξηση των ανισοτήτων, η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, η διάλυση των συνδετικών ιστών της ίδιας της κοινωνίας αλλά και μια υφεσιακή βουτιά και ένα καθοδικό σπιράλ που ήταν αδύνατο σχεδόν να αντιστραφεί.

• Πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της αποτυχίας είναι η Αργεντινή του Προέδρου Μάκρι από τον οποίο αντέγραψε το πρόγραμμα του ο κος Μητσοτάκης: Ξεκίνησε με υποσχέσεις για ταχύτατη ανάπτυξη ανάλογες με αυτές του κου Μητσοτάκη και κατέληξε στην αγκαλιά του ΔΝΤ καθώς τίναξε τα δημοσιονομικά της Αργεντινής στον αέρα.

• Ίσως όμως τελικά αυτός να είναι και ο κρυφός πόθος της σημερινής ηγεσία της ΝΔ καθώς γνωρίζει καλά ότι το αντικοινωνικό πρόγραμμα ισοπέδωσης που έχει εκπονήσει δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά υπό συνθήκες σκληρού καταναγκασμού.

• Αυτή ακριβώς την επιστροφή στο παρελθόν, αυτή την παλινόρθωση των φανατικών της αγοράς δεν πρόκειται να την επιτρέψουμε.

• Ούτε εμείς αλλά κυρίως ο ελληνικός λαός.

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ

Ήταν ενδιαφέρον, αν και κάπως ειρωνικό, να ακούμε τον κ. Σαλμά από τούτο εδώ το Βήμα να κάνει μαθήματα εξοικονόμησης στην υγεία, να μας κάνει σύντομα μαθήματα μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας, να μας κάνει μαθήματα εργατικής αυτοδιαχείρισης. Νομίζω ότι ήταν υποδειγματική η ομιλία του κ. Σαλμά για το μέγεθος της σύγχυσης που επικρατεί αυτήν τη στιγμή στη Νέα Δημοκρατία, αλλά και, εάν θέλετε, αποτυπώνει με τον πιο σαφή τρόπο το γεγονός ότι μάλλον στα ζητήματα της οικονομίας η Νέα Δημοκρατία έχει πετάξει «λευκή πετσέτα». Μετά την κατάρρευση όλου του αφηγήματος που έκτιζε επί μία περίπου τριετία περί κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, περί καταστροφής των βασικών παραγωγικών της ιστών και διάφορα τέτοια, τα οποία ακούγαμε με αρκετά μεγάλη υπομονή, σήμερα η Νέα Δημοκρατία έχει αφήσει αυτό το καταστροφολογικό αφήγημα στην άκρη, απ’ ό,τι φαίνεται, και το έχει ρίξει είτε στην ακροδεξιά ρητορική είτε στην προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ο μεγάλος προστάτης των φτωχών.

Ακούστε, λοιπόν, τώρα ποια είναι η πραγματικότητα και αυτές είναι μερικές προκαταρκτικές σημειώσεις, εάν θέλετε, τις οποίες οφείλω να κάνω μετά και τη σχετική ομιλία του κ. Σαλμά. 

Πρώτη σημείωση. Ατομικό χρέος. Λέει ο κ. Σαλμάς ότι εκτινάξαμε το ατομικό χρέος εμείς του ΣΥΡΙΖΑ, που οδηγήσαμε την ελληνική οικονομία στην καταστροφή. Στις 31/12/2014, κύριε Σαλμά, είχαμε τρία εκατομμύρια τριακόσιες ογδόντα έξι χιλιάδες εκατόν σαράντα πέντε μικροοφειλέτες με σύνολο οφειλών έως 3.000 ευρώ και συνολικό χρέος αυτών των οφειλετών με 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Την 1/12/2018 έχουμε αυτή τη στιγμή τρία εκατομμύρια τριακόσιες εβδομήντα επτά χιλιάδες μικροοφειλέτες με σύνολο οφειλών έως 3.000 ευρώ και συνολικό χρέος αυτών των οφειλετών 1,626 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή κάτω από το σχετικό ποσοστό που ήταν το ατομικό χρέος για τους μικροοφειλέτες το 2014. Πρώτη ανακρίβεια.

Δεύτερη ανακρίβεια σχετικά με τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, που μας είπατε ότι αυξήσαμε τις ασφαλιστικές εισφορές. Να σας θυμίσω ότι για το 88% των ελευθέρων επαγγελματιών, γιατρών, δικηγόρων και μηχανικών, οι ασφαλιστικές εισφορές, σύμφωνα με τον ν. 4387, είναι χαμηλότερες από τις ασφαλιστικές εισφορές που ίσχυαν με βάση το προηγούμενο σύστημα των κλάσεων. Αυτό το οποίο κάνει αυτή τη στιγμή η Κυβέρνηση είναι ότι για μία ειδική κατηγορία μεσοστρωμάτων, δηλαδή για το 12% των αυτοαπασχολούμενων, γιατρών, μηχανικών και δικηγόρων, που έχουν μέσο εισόδημα και πάνω, μειώνει τις ασφαλιστικές εισφορές από το 20% στο 13%. Από εκεί και πέρα, το 88%, δηλαδή η κοινωνική πλειοψηφία των μικρομεσαίων, είχε ήδη ελαφρυνθεί με βάση τις ρυθμίσεις του ν. 4387 και με τη σύνδεση των ασφαλιστικών εισφορών με το πραγματικό εισόδημα.

Σημείωση τρίτη περί αύξησης της φορολογίας, επειδή το ακούω και από εσάς, το έχω ακούσει και από διάφορους ομιλητές της Νέας Δημοκρατίας όλες αυτές τις ημέρες της υποτονικής, οφείλω να πω, συζήτησης για τον προϋπολογισμό, γιατί, όπως σας είπα, μάλλον έχετε πετάξει «λευκή πετσέτα». Είχαμε 35 δισεκατομμύρια ευρώ νέους φόρους κατά την περίοδο 2010-2014 και 4 δισεκατομμύρια νέους φόρους από το 2015 έως το 2018. Αυτήν τη στιγμή είναι η πρώτη φορά που ο προϋπολογισμός δίνει τη δυνατότητα δημοσιονομικής επέκτασης, δηλαδή αύξησης από τη μία πλευρά δαπανών και μείωσης φορολογίας, πράγμα το οποίο εσείς καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής σας, από το 2012 μέχρι το 2014, δεν κάνατε ούτε μία φορά, εκτός από τον Μάιο του 2014, όταν αποφασίσατε να ρίξετε στα βράχια το ίδιο το πρόγραμμα που εσείς είχατε αποδεχθεί και είχατε υπογράψει, το δεύτερο μνημόνιο δηλαδή, διότι θεωρήσατε ότι πλέον δεν σας μένει καμία άλλη λύση, για να μπορέσετε να αποτρέψετε την πολιτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. 

Τι κάνατε, λοιπόν; Μονομερώς μειώσατε τον ΦΠΑ στην εστίαση από το 23% στο 13%. Ξέρετε ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, κύριε Σαλμά; Δεν απευθύνομαι σε εσάς προσωπικά, απλώς το λέω επειδή βρισκόμαστε σε μία διαλογική σχέση, καθώς ομιλώ μετά από εσάς. Ξέρετε ποιο ήταν το αποτέλεσμα, λοιπόν; Το αποτέλεσμα ήταν ότι ενώ είχατε στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 1,5% για το 2014, φθάσατε σε πρωτογενές πλεόνασμα 0%, ενώ η έκθεση των Θεσμών του Μαΐου 2014 έλεγε ότι το πρόγραμμα είναι πλέον αναντίστρεπτα εκτός πορείας. Αυτά δεν έγιναν ούτε τον Οκτώβριο, ούτε τον Νοέμβριο, ούτε τον Δεκέμβριο, διότι επικαλείστε και την πολιτική επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ ως τον λόγο για το γεγονός ότι το πρόγραμμα, το δεύτερο μνημόνιο, κατέληξε στα βράχια. Όλα αυτά έγιναν κατά την περίοδο του Μάιου-Ιούνιου 2014.

Σημείωση τέταρτη. Μιλήσατε για μία υποτιθέμενη μείωση των λιανικών πωλήσεων και της ιδιωτικής κατανάλωσης. Η πρώτη φορά μέσα στην οκταετία που σημειώθηκε αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης και των λιανικών πωλήσεων ήταν την περίοδο από το 2017 και μετά και αυτή η πορεία συνεχίζεται και μάλιστα τονώνεται διαρκώς και δυναμικά. 

Πέμπτο ζήτημα, διότι ακούω διαρκώς από τη Νέα Δημοκρατία μία συνεχή επίθεση ενάντια στα κοινωνικά επιδόματα. Εγώ θέλω να σας ρωτήσω το εξής: Με τα οικογενειακά επιδόματα συμφωνείτε; Φαντάζομαι, συμφωνείτε. Θυμάστε τι μας λέγατε για τα οικογενειακά επιδόματα, πριν από την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης; Ότι δήθεν θα εξαναγκαστούμε κατά τη διαπραγμάτευση στην τρίτη αξιολόγηση να μειώσουμε τον προϋπολογισμό για τα οικογενειακά επιδόματα και τελικά καταλήξαμε από τα 650 εκατομμύρια που ήταν ο προϋπολογισμός για τα οικογενειακά επιδόματα, να φτάσουμε σ’ έναν προϋπολογισμό 920 εκατομμυρίων ευρώ. Και εδώ είναι το ερώτημα πάρα πολύ σαφές και το απευθύνω και στον κ. Σταϊκούρα, που θα μιλήσει λίγο αργότερα. Συμφωνείτε με την αύξηση των κοινωνικών επιδομάτων, κύριε Σταϊκούρα, και ειδικά των οικογενειακών επιδομάτων; Συμφωνείτε με το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, που αποτελεί την κατ’ εξοχήν επιδοματική πολιτική ή και αυτό είναι προβληματικό, καθώς υποτίθεται ότι δημιουργεί αντιαναπτυξιακή δαπάνη για τον προϋπολογισμό; Εδώ είναι τα ερωτήματα και όχι μία γενική τοποθέτηση εναντίον των επιδομάτων, αλλά μία τοποθέτηση επί των συγκεκριμένων επιδομάτων που προβλέπει ο προϋπολογισμός. Ποια είναι αυτά; Τα οικογενειακά επιδόματα και το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, κατά κύριο λόγο, και το ερώτημα απευθύνεται σαφώς και ευθύτατα: Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με αυτά τα επιδόματα και με την αύξησή τους;

Έκτη σημείωση για τα μαθήματα περί εργατικής αυτοδιαχείρισης. Ωραία η ιδέα του κ. Σαλμά να κινητοποιηθούν οι εργαζόμενοι, να αρχίσουν να αναλαμβάνουν χρεοκοπημένες επιχειρήσεις. Βεβαίως, εμείς τη στηρίζουμε αυτήν την πολιτική, αλλά το ερώτημα, κύριε Σαλμά, επί του συγκεκριμένου είναι το εξής: Ποιος ακριβώς θα αναλάμβανε τα χρέη του Μαρινόπουλου, εφόσον προχωρούσε αυτή η ιδιαίτερα πρωτότυπη ιδέα, για την οποία ήρθατε εδώ και μας κάνατε μαθήματα; Ποιος θα τα αναλάμβανε αυτά τα χρέη; Οι εργαζόμενοι; Οι εργαζόμενοι θα αναλάμβαναν τα χρέη μιας επιχείρησης, η οποία ξέρουμε όλοι πάρα πολύ καλά πώς οδηγήθηκε στη χρεοκοπία; 

Να έρθω τώρα στην επί της ουσίας τοποθέτησή μου.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, παρά τα όσα ισχυρίζεται η Νέα Δημοκρατία, ψηφίζουμε σήμερα τον πρώτο μεταμνημονιακό Προϋπολογισμό, τον πρώτο Προϋπολογισμό που μετά από δέκα χρόνια καταρτίζεται σε συνθήκες σχετικής οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας. Καταρτίζεται έξω από την ειδική μνημονιακή συνθήκη και χωρίς τους περιορισμούς της τεχνολογίας των αξιολογήσεων, η οποία επέβαλε ένα ασφυκτικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης. 

Σας θυμίζω ότι αυτή η μνημονιακή τεχνολογία όριζε μια διαδικασία, σύμφωνα με την οποία η ελληνική Κυβέρνηση έπρεπε να εκπονεί και να υλοποιεί πολιτικές εν είδει ανταλλάγματος για τις εκταμιεύσεις της δανειακής σύμβασης ή των δανειακών συμβάσεων κάθε φορά, εκταμιεύσεις που ήταν απαραίτητες για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους και χωρίς τις οποίες το ελληνικό δημόσιο θα οδηγούνταν σε αναγκαστική στάση πληρωμών. Αυτή ήταν και η κατάσταση την οποία παραλάβαμε. Αυτή ήταν η συνθήκη εντός της οποίας αναγκαστήκαμε να κυβερνήσουμε επί τρία ολόκληρα χρόνια. Και σε αυτή τη συνθήκη καταφέραμε να βάλουμε οριστικό τέλος τον Αύγουστο του 2018. Θα θυμάστε, βεβαίως, και εσείς, αλλά και οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, ότι δεν συμφωνούσατε με αυτή την πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης που σήμερα έχει πλήρως δικαιωθεί, δηλαδή να προχωρήσουμε σε μια καθαρή έξοδο από το μνημόνιο. Αντιθέτως, μας καλούσατε να ζητήσουμε πιστοληπτική γραμμή, πράγμα που θα συνεπαγόταν και την υπογραφή νέου μνημονίου με αυστηρές διαδικασίες αξιολογήσεων. Και με τι αντάλλαγμα; Ένα χρηματικό ποσό που θα λειτουργούσε ως εγγύηση για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους.

Μόνο που ξέρετε ποιο είναι το ειρωνικό σ’ αυτή την περίπτωση; Ότι εμείς καταφέραμε να εξασφαλίσουμε αυτό το χρηματικό ποσό ως χρηματοδοτικό μαξιλάρι από τον ESM, χωρίς νέες δεσμεύσεις, χωρίς νέα μνημονιακή συμφωνία, όπως θα έπρεπε να έχουμε υπογράψει αν μπαίναμε στη διαδικασία της πιστοληπτικής γραμμής, σύμφωνα με το ίδιο το καταστατικό του ESM και χωρίς η χρήση του χρηματοδοτικού μαξιλαριού να εξαρτάται από τις εκθέσεις της μεταπρογραμματικής παρακολούθησης από τη μεριά των Θεσμών. Είναι ακριβώς η συνέπεια αυτής της πολιτικής επιλογής, η μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική ελευθερία, την οποία έχουμε σήμερα. Και είναι ακριβώς συνέπεια αυτής της πολιτικής επιλογής που έχουμε σήμερα τη δυνατότητα να ψηφίζουμε έναν Προϋπολογισμό που αποτυπώνει πια τις προτεραιότητες της ελληνικής Κυβέρνησης και όχι των θεσμών παρακολούθησης. 

Είναι προφανές ότι μια πιθανή επιλογή πιστοληπτικής γραμμής σε καμία περίπτωση δεν θα εξυπηρετούσε τη χώρα, δεν θα εξυπηρετούσε την κοινωνική πλειοψηφία, δεν θα εξυπηρετούσε την ανάγκη η χώρα να πατήσει στα πόδια της ξανά και να αναλάβει η ίδια την ευθύνη της εκπόνησης της οικονομικής πολιτικής μετά από μια οκταετία. Θα εξυπηρετούσε, όμως, άψογα κάτι άλλο: Θα εξυπηρετούσε άψογα το αφήγημα που επέμενε μέχρι τέλους να κάνει λόγο για τέταρτο μνημόνιο, στο οποίο υποτίθεται ότι θα οδηγούσαν οι δικές μας καταστροφικές επιλογές. Και όταν αυτό το αφήγημα κατέρρευσε και δεν υπογράφηκε νέο μνημόνιο, η Νέα Δημοκρατία παρ’ όλα αυτά επέμεινε. Χαρακτήρισε τη νέα συνθήκη της μεταμνημονιακής παρακολούθησης άτυπο τέταρτο μνημόνιο. Και με ποιο επιχείρημα; Την εφαρμογή των προνομοθετημένων μέτρων που είχαν νομοθετηθεί, αν θυμάστε, κατά την περίοδο της δεύτερης αξιολόγησης το καλοκαίρι του 2017. Ποια είναι αυτά τα μέτρα; Το πρώτο από αυτά για το 2019 η περικοπή της προσωπικής διαφοράς των συνταξιούχων που θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 4387. Το μέτρο αυτό, όμως, όπως όλοι γνωρίζετε, καταργήθηκε ως αχρείαστο. Δεν ανεστάλη. Καταργήθηκε. 

Είναι, λοιπόν, προφανές και πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πλέον δεν υφίσταται καν η υπόνοια ενός τέταρτου μνημονίου, ούτε καν η διαπραγματευτική τεχνολογία, την οποία επέβαλαν τα μνημόνια, λόγω ακριβώς της σύνδεσής τους με τις δανειακές συμβάσεις. Και η διαπραγματευτική τεχνολογία, λοιπόν, αλλά και τα προνομοθετημένα μέτρα αποτελούν παρελθόν.

Μια παρένθεση εδώ: Έγινε πάρα πολύς λόγος το τελευταίο διάστημα σε σχέση με μια υποτιθέμενη συναλλαγή. Ότι, δηλαδή, εμείς ανταλλάξαμε την κατάργηση του μέτρου της περικοπής της προσωπικής διαφοράς με το όνομα της Μακεδονίας. 

Κατ’ αρχήν, πρέπει να σας πω ότι την πολιτική επιλογή για τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν την κάναμε εν είδει ανταλλάγματος. Την κάναμε επειδή την πιστεύουμε. Επομένως, δεν θα μπορούσε εξ ορισμού να είναι αποτέλεσμα της οποιασδήποτε συναλλαγής. Όμως, εδώ υπάρχει και μια συνέπεια ως προς την καταγγελία, την οποία έχετε εξαπολύσει και από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας και ιδιαίτερα από τη μεριά του Αρχηγού της, ο οποίος φαίνεται ότι έλκεται ιδιαίτερα από τα επιχειρήματα της Χρυσής Αυγής το τελευταίο διάστημα.

Υπάρχει, λοιπόν, μια συνέπεια, την οποία πιθανόν δεν έχετε σκεφτεί. Διότι, ξέρετε, αν στη μία μεριά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης με θέμα τις συντάξεις και το όνομα της Μακεδονίας καθόταν η ελληνική Κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας, από την άλλη μεριά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης προφανώς υπονοείτε ότι καθόταν η κυρία Μέρκελ, με την οποία συμμετέχετε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπονοείτε ότι καθόταν ο κ. Κουρτς, ο οποίος επίσης συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπονοείτε ότι καθόταν στην άλλη μεριά του τραπεζιού ο κ. Ρούτε, ο Πρωθυπουργός της Ολλανδίας, ο οποίος επίσης συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. 

Εδώ πέρα, λοιπόν, υπάρχει ένα σαφές και αμείλικτο ερώτημα, το οποίο πρέπει να σας απευθύνουμε: Πώς είναι δυνατόν να συμμετέχετε σε ένα κόμμα, το οποίο συναλλάχθηκε με την ελληνική Κυβέρνηση για να προδοθεί η Μακεδονία; Πώς είναι δυνατόν και το κάνετε αυτό; Νομίζω, λοιπόν, ότι συνέπεια της καταγγελίας σας είναι η άμεση αποχώρησή σας από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Διαφορετικά θα είστε κι εσείς συνένοχοι στην εν λόγω συναλλαγή.

Και επιστρέφω:

Όλα αυτά, δηλαδή το γεγονός της εξόδου από τη μνημονιακή επιτροπεία, το γεγονός ότι έχουμε εκφύγει πλέον από τη συνθήκη της διαπραγματευτικής τεχνολογίας των δανειακών συμβάσεων, σημαίνουν ότι μπορούμε να καταρτίζουμε τον Προϋπολογισμό μας πέρα και έξω από κάθε περιορισμό; Φυσικά και όχι. Υπάρχει, κατ’ αρχήν, ο περιορισμός των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία είναι βεβαίως υψηλά και ο οποίος περιορισμός σχετίζεται με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, ενός χρέους που οι κυβερνήσεις βέβαια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ κατάφεραν να το εκτοξεύσουν στο 180% του ΑΕΠ, σε ύψος 320 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Επομένως, η ανάγκη για τη διατήρηση αυτών των πρωτογενών πλεονασμάτων δεν οφείλεται σε μια αστοχία ή σε μια επιλογή της ελληνικής Κυβέρνησης. Αντίθετα, οφείλεται στην πλήρη αποτυχία των κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ να επιτύχουν μια βιώσιμη ρύθμιση του χρέους όταν μπορούσαν, την περίοδο του 2012, 2013, 2014, 2015. Και τώρα ερχόμαστε εμείς να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα των πολιτικών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Και η Νέα Δημοκρατία μας εγκαλεί γι’ αυτό. 

Παρ’ όλα αυτά, εμείς τα καταφέρνουμε. Η συμφωνία ρύθμισης του ελληνικού χρέους προβλέπει ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 15% του ΑΕΠ στο μεσοπρόθεσμο διάστημα. Και είναι αυτό ακριβώς που εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους, αρκεί το πρωτογενές πλεόνασμα πράγματι να διατηρηθεί στο υψηλό 3,5% μέχρι το 2022.

Πράγματι, λοιπόν, αυτός δεν είναι ένας απλός στόχος. Είναι ένας δύσκολος στόχος. Ωστόσο, σκεφτείτε πόσο βελτιωμένος είναι με τις αντίστοιχες δεσμεύσεις της Νέας Δημοκρατίας και του δεύτερου μνημονίου, δεσμεύσεις που η Νέα Δημοκρατία θέλει διαρκώς να τις ξεχνά, καθώς προέβλεπαν διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 4% τουλάχιστον μέχρι το 2031. Και έρχεται τώρα η Νέα Δημοκρατία και μας λέει το εξής: Μας κάνει κριτική αφενός, γιατί το 4% έγινε 2% μετά το 2022, αλλά όταν έρχεται και αντιμέτωπη με αυτή την πραγματικότητα των δυσθεώρητων πρωτογενών πλεονασμάτων του 4% μέχρι το 2031, ξεκινά την απόλυτη διαστρέβλωση και την απόλυτη παραδοξολογία. Μας λέει: «Ναι, βεβαίως, εμείς είχαμε συμφωνήσει τέτοια πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά αυτά θα προέκυπταν από την ανάπτυξη». Και πού το στηρίζουν αυτό; Το στηρίζουν στις εκτιμήσεις και τις προβολές που είχαν γίνει σε ένα χαρτί με στόχο να δημιουργηθεί η εντύπωση της βιωσιμότητας του χρέους πριν από οποιαδήποτε ρύθμισή του, δηλαδή την περίοδο 2013-2014. Θυμάστε τότε που οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς ζητούσαν πιστοποιητικά βιωσιμότητας του χρέους; Εννοώντας, βέβαια, θετικές μελέτες βιωσιμότητας του χρέους, αλλά το αντιπαρέρχομαι. Κοιτάξτε τώρα πόσο ενδιαφέρον έχει αυτό το σημείο: Το 4,5% μέχρι το 2018 και το 4% μέχρι το 2031 υποτίθεται ότι θα έβγαινε από το γεγονός ότι θα είχαμε υψηλότερη ανάπτυξη. Πολύ ωραίο επιχείρημα. Βεβαίως, αν στις προβολές για την εξέλιξη του χρέους υποθέσεις έναν ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 3,5% για μια εικοσαετία, είναι προφανές ότι το χρέος θα καταστεί βιώσιμο. Στα χαρτιά. Το θέμα είναι ότι οι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας πήραν αυτό το τεχνοκρατικό τρικ, το πέρασαν για πραγματικότητα και στο τέλος το πίστεψαν κιόλας. Και μας λένε σήμερα: «Μα, δεν βλέπετε ότι προβλεπόταν ρυθμός ανάπτυξης 3,7% για το 2018; Έτσι θα πιάναμε τον στόχο του 4,5% πρωτογενούς πλεονάσματος». 

Αντί άλλου επιχειρήματος και για να μη σας κουράζω, θα σας αναφέρω απλώς τις προβλέψεις για την ελληνική οικονομία από το 2010 μέχρι το 2015, για να δούμε πόση είναι η αξία αυτού του επιχειρήματος, του αντιγεγονικού επιχειρήματος –ελπίζω να καταλαβαίνετε- της Νέας Δημοκρατίας.

Το 2010, η πρόβλεψη του προϋπολογισμού μιλούσε για μείωση του ΑΕΠ κατά 0,3% και καταλήξαμε σε ύφεση 5,4%. Το 2011, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέβλεπε ύφεση 2,6% και η ύφεση έφτασε στο 9,1%. Το 2012, μιλούσαμε για ανάπτυξη στο 1,1% και καταλήξαμε με ύφεση 7,3%. Το 2013, μιλούσαμε για ανάπτυξη 2,1% και καταλήξαμε σε ύφεση 3,2%. Το 2014, λέγαμε για ανάπτυξη επίσης στο 2,1%, ενώ το πραγματικό αποτέλεσμα ήταν 0,4%.

Οι προβλέψεις, λοιπόν, στις οποίες αναφέρεται η Νέα Δημοκρατία για να δικαιολογήσει τον εαυτό της, είναι αυταπόδεικτο ότι έχουν τόση αξία όσο μία χαρτοπετσέτα. Δεν χρειάζεται κανένας παραπάνω χρόνος να ασχοληθούμε με τα επιχειρήματα τα οποία παρουσιάστηκαν όλες τις προηγούμενες ημέρες και θα εξακολουθήσουν να παρουσιάζονται σήμερα από το οικονομικό επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας.

Με δεδομένους, λοιπόν, τους περιορισμούς που απορρέουν από την πειθαρχική λειτουργία των αγορών και το ύψος του ελληνικού χρέους, εμείς επιχειρούμε την αντιστροφή των πολιτικών λιτότητας και τη δημιουργία ενός νέου αναπτυξιακού παραδείγματος, σε πλήρη αντιπαράθεση με τα αποτυχημένα νεοφιλελεύθερα κλισέ που η Νέα Δημοκρατία θεωρεί πολιτικό πρόγραμμα.

Σ’ αυτήν ακριβώς την αντιπαράθεση, ιδεολογική και πολιτική, αναδεικνύονται και οι διαχωριστικές γραμμές της επόμενης περιόδου. Κεντρικός στόχος του δικού μας προγράμματος είναι η αύξηση του εισοδήματος για την κοινωνική πλειοψηφία και τους εργαζόμενους.

Εδώ χρειάζεται μία επισήμανση. Τα μέτρα αύξησης του εισοδήματος αφορούν μεταβιβάσεις του προϋπολογισμού, τον κατώτατο μισθό, την επέκταση κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, κλπ. Είναι μία καθαρά ταξική επιλογή η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών με στόχο την ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης. 

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η διαφορά μας από τη Νέα Δημοκρατία, η οποία στο αναπτυξιακό –υποτίθεται- πρόγραμμά της, για να μπορέσει να προσελκύσει επενδύσεις, να δημιουργήσει όρους προσέλκυσης επενδύσεων, μας λέει ότι ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο πολιτικός στόχος είναι η συντριβή της εργασίας, οι φοροαπαλλαγές για την ολιγαρχία, η διάλυση κάθε ρύθμισης στο επίπεδο της αγοράς, κλπ. 

Πρόκειται για το νεοφιλελεύθερο «μάντρα» το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν κατά κόρον από συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, όπως τον κ. Ρήγκαν, την κυρία Θάτσερ, τον κ. Μάκρι. Ξέρετε, μάλιστα, πού κατέληξε ο κ. Μάκρι με την επιλογή την οποία έκανε και την οποία εσείς ξεπατικώσατε και παρουσιάσατε ως πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας; Κατέληξε πίσω στην αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εκεί δηλαδή που εσείς σκοπεύετε να επαναφέρετε τη χώρα.

Ομιλία στη Βουλή κατά τη συζήτηση επί της προτάσεως δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ

 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΣΑΜΑΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ
Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το ύφος απολογίας του κ. Σαμαρά. Μια ιστορική αναδρομή πιθανώς σε μία προσπάθεια να ζητήσει μια άκομψη συγγνώμη στην κα. Ντόρα Μπακογιάννη και τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και για το γεγονός ότι το 1993 έριξε την κυβέρνηση του πατέρα τους. Έκανε μια απολογητική αποτίμηση ο κ. Σαμαράς και αποφάσισε για τον εαυτό του ότι «τα πήγε καλά» στη διαπραγμάτευση για το ονοματολογικό το 1991-1992. Υπάρχει όμως και μια άλλη ιστορική αποτίμηση για τις αποδόσεις του. Αυτή του κ. Μητσοτάκη που σε συνέντευξή του προ 4ετίας δήλωσε πως «τα έκαμε μούσκεμα». Είπε κι άλλα διάφορα πράγματα ο κ. Σαμαράς. Αντί άλλης απάντησης ας διαβάσει το χθεσινό άρθρο του κ. Κασιμάτη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που σας εξηγεί γιατί η Συμφωνία που θα υπογράψουμε είναι και καλή και διασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Που φαντάζομαι δεν είναι κάποιος ακραίος αριστερός συριζαίος, κλπ, κλπ. Διαβάστε αυτή ή άλλες αναλύσεις από πραγματικούς φιλελεύθερους που σέβονται τον εαυτό τους. Όχι σαν κι εσάς δηλαδή που πάτε όπου φυσάει ο άνεμος κάθε φορά ανάλογα με το τί βολεύει. Δεν μας είπε ο κ. Σαμαράς αν είναι ή δεν είναι με το σύνθετο όνομα. Μας είπε ότι ο κ. Βενιζέλος εξέφρασε μια προσωπική του άποψη στον ΟΗΕ. Ξέχασε να μας πει όμως ότι στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του το 2012 είχε υπερψηφιστεί η θέση περί σύνθετης ονομασίας. Το ξέχασε κι αυτό. Δεν πειράζει. Μας είπε ότι προσπαθούμε να διασπάσουμε τη ΝΔ. Αυτός που έχει ταλέντο στη διάσπαση της ΝΔ είναι ο κ. Σαμαράς δεν είμαστε εμείς, το έχει ξανακάνει. Οι λόγοι για τους οποίους εμείς θα επιλύσουμε αυτή τη διένεξη έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι ασκούμε εξωτερική πολιτική με υπευθυνότητα και σχετίζονται με την ανάγκη για ειρήνη και συνεργασία στην ευρύτερη περιοχή.
 
ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Υπό την καθοδήγηση του κ. Σαμαρά, ο κ. Μητσοτάκης θεώρησε τους τελευταίους 6 μήνες ότι βρήκε το πολιτικό θέμα που θα τον πάει στις εκλογές. Και κάνοντας μια τεράστια πολιτική παραχώρηση στην ακροδεξιά ηγετική ομάδα που ελέγχει ο κ. Σαμαράς και που τον κρατάει όμηρο, σήκωσε σημαία αντιπαράθεσης για το ζήτημα των διαπραγματεύσεων με τη πΓΔΜ. Δε νομίζω ότι έχει καταλάβει ακριβώς τις συνέπειες αυτής της πολιτικής του επιλογής. Ούτε για το κόμμα του ούτε για τη χώρα πολύ περισσότερο. Διότι στην πραγματικότητα ο κ. Μητσοτάκης απελευθέρωσε ένα βαθύ εθνικιστικό ιδεολογικό δυναμικό και μετέτρεψε σε ελάχιστο χρόνο τη ΝΔ από κεντροδεξιό φιλελεύθερο κόμμα σε εθνολαϊκιστικό μόρφωμα. Αν ακούσετε τις τοποθετήσεις των βουλευτών της αυτές τις ημέρες θα το επιβεβαιώσετε. Όμως αυτή η πολιτική επιλογή μετατοπίζει συνολικά τον άξονα γύρω από τον οποίο προσδιορίζεται η Δεξιά στη χώρα μας και αυτή είναι η ύστατη και η πιο επικίνδυνη συνέπεια της επιλογής του κ. Μητσοτάκη. Διότι τι αλήθεια περιμένει κανείς να ακούσει από τον χρυσαυγίτη Μπαρμπαρούση όταν ο πρώην ΠΘ της χώρας μιλάει για “ξεπουλήματα” και οι βουλευτές της ΝΔ για “εθνικές προδοσίες” και για “μειοδοσίες”; Όταν η ΝΔ μιλά για προδοσία, η Χρυσή Αυγή θα μιλήσει για την ανάγκη πραξικοπήματος. Για αυτό και ο κ. Μητσοτάκης φέρει ακέραια και ολοκληρωτική την ευθύνη για όσα συνέβησαν χθες στη Βουλή. Είναι η λογική συνέπεια του γεγονότος ότι έχουν στρώσει το χαλί στον εθνικισμό. Τρέφετε το τέρας του εθνικισμού.
 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΝΔ
Ο κ. Μητσοτάκης ξεκίνησε εδώ και κάποιες μέρες να αμφισβητεί την εξουσία του Πρωθυπουργού και του ΥΠΕΞ να υπογράψουν Διεθνή Συμφωνία. Πέρα από κάθε νομική και συνταγματική λογική, προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει ότι δήθεν η κυβέρνηση θα έπρεπε να ζητήσει την άδεια της Βουλής για να ασκήσει τη νόμιμη και συνταγματική αρμοδιότητά της. Ζήτησε μάλιστα ο κ. Μητσοτάκης και την παρέμβαση του ΠτΔ που ευγενικά τον έβαλε στη θέση του. Το Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι ορίζουν σαφώς τις αρμοδιότητες των υπουργών και πρωθυπουργών για να υπογράφουν διεθνείς συμβάσεις. Πήγατε λοιπόν να μετατρέψετε ένα ζήτημα πολιτικής αρμοδιότητας σε ζήτημα συνταγματικής τάξης. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ατοπήματά σας. Το παράδοξο είναι με τον τρόπο αυτό ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε μέσα σε 2 ημέρες η ελληνική κυβέρνηση να επιβεβαιώσει την εμπιστοσύνη της Βουλής 2 φορές.
 
ΓΙΑ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΝΔ
Ο κ. Μητσοτάκης με τη στάση του κατάφερε να δικαιώσει ιστορικά και πολιτικά τον Αντώνη Σαμαρά που εκφράζοντας τις απόψεις που εκφράζει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έριξε την Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πριν από 25 χρόνια. Νομίζω ότι αυτό το παράδοξο επισφραγίζει ακριβώς και επιβεβαιώνει την πολιτική ομηρία του κ. Μητσοτάκη από την ακροδεξιά ομάδα της οποίας ηγείται ο κ. Σαμαράς.
 
ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΝΔ
Η ΝΔ ήταν καταγεγραμμένη στην Ευρώπη ως ένα φιλελεύθερο και φιλοευρωπαϊκό κόμμα που σήκωσε ανάστημα απέναντι στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα σε 2 μόλις μέρες ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε: α) η ΝΔ να αποδοκιμάζεται στο Ευρωκοινοβούλιο για τη στάση της απέναντι στη Συμφωνία, β) η ναυαρχίδα του γερμανικού συντηρητικού Τύπου FRANKFURT ALLEMAGNE ZEITUNG να αποκαλεί τον κ. Μητσοτάκη «εκπρόσωπο του παλαιού πολιτικού καθεστώτος που χρεοκόπησε την Ελλάδα», γ) το περιοδικό FOCUS να τον παρομοιάζει σήμερα με τον Βίκτορ Όρμπαν, τον υπερεθνικιστή ηγέτη της Ουγγαρίας και νούμερο 1 αντίπαλο της ανοιχτής Ευρώπης και δ) το περιοδικό FOREIGN POLICY να κάνει λόγο για «την εθνικιστική αντιπολίτευση της Ελλάδας». Ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να πείσει του Ευρωπαίους για αυτό που η κυβέρνηση έλεγε εδώ και πάρα πολύ καιρό ότι δηλαδή η ΝΔ είναι ένα εθνολαϊκιστικό κόμμα.
 
ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΝΔ
Δείτε και συγκρίνετε τις δηλώσεις του εθνικιστικού δεξιού VMRO και του κ. Μητσοτάκη, του κ. Κουμουτσάκου και των άλλων. Λένε ακριβώς τα ίδια. Το VMRO αποκαλεί τον κ. Ζάεφ μειοδότη, η ΝΔ αποκαλεί τον κ. Τσίπρα μειοδότη. Τελικά ποιος από τους δύο είναι ο μειοδότης; Ο Τσίπρας ή ο Zaev; Κανένας από τους δύο. Απλώς βρέθηκαν επιτέλους δύο ηγέτες με λίγο μυαλό στο κεφάλι τους για να επιλύσουν μια διένεξη που στερούσε διπλωματικό κεφάλαιο από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια και για να κλείσουν οριστικά το κεφάλαιο της εθνικιστικής έξαρσης, των μεγαλοϊδεατισμών, των ακροτήτων, των εξάρσεων.

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ

Κυρίες και κύριοι βουλευτές, άκουσα με προσοχή την ομιλία  του κ. Σαμαρά. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το ύφος του. Ήταν ένα ύφος απολογίας, μια ιστορική αναδρομή, πιθανόν για να προσπαθήσει να ζητήσει μια άκομψη συγγνώμη στην κυρία Μπακογιάννη και στον κ. Μητσοτάκη για το γεγονός ότι το 1993 έριξε την Κυβέρνηση του πατέρα τους. 

Νομίζω ότι έκανε μια απολογητική αποτίμηση ο κ. Σαμαράς και αποφάσισε για τον εαυτό του ότι τα πήγε καλά στη διαπραγμάτευση για το θέμα του ονόματος την περίοδο 1991-1992. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη ιστορική αποτίμηση για τις αποδόσεις του κ. Σαμαρά εκείνη την περίοδο, που έχει έρθει από τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. 

Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια σε μια συνέντευξή του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ο κ. Μητσοτάκης είπε για τον κ. Σαμαρά, ο οποίος πριν από λίγο μας δήλωσε ότι τα πήγε πολύ καλά στη διαπραγμάτευση, ότι «Ο κ. Σαμαράς τα έκανε  μούσκεμα». Αυτή ήταν η ιστορική αποτίμηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για τον κ. Σαμαρά, που χειροκροτούσατε όλοι μαζί πριν από λίγη ώρα εδώ. 

Ο κ. Σαμαράς, με τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε την όλη διαδικασία της διαπραγμάτευσης τότε, αποσταθεροποίησε πλήρως τις σχέσεις μας με τη γειτονική χώρα. Κόντεψε να αποσταθεροποιήσει το σύνολο των Βαλκανίων και τώρα νομίζει ότι θα βάλει κινδυνολογικά και εκβιαστικά βέτο στην προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να επιλύσει αυτή τη διένεξη, η οποία κρατάει εδώ και είκοσι έξι χρόνια. Δεν  θα το καταφέρει. 

Είπε και άλλα πολλά ο κ. Σαμαράς για τον αλυτρωτισμό, για τη γλώσσα, για την υπηκοότητα, διαστρέβλωσε πράγματα, παρουσιάστηκε εδώ ως δικολάβος. Εν πάση περιπτώσει, αντί άλλης απάντησης για τον κ. Σαμαρά θα του συνέστηνα να διαβάσει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο δεν έχει γραφτεί από κάποιον φιλοσυριζαίο. Έχει δημοσιευθεί στην Καθημερινή, αν δεν κάνω λάθος. Είναι το άρθρο του κ. Στέφανου Κασιμάτη, ο οποίος σας εξηγεί για ποιον λόγο η συμφωνία την οποία θα υπογράψουμε σε λίγες ώρες είναι και καλή, αλλά και διασφαλίζει απολύτως τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Ο κ. Κασιμάτης φαντάζομαι δεν είναι κάποιος ακραίος Αριστερός συριζαίος κ.λπ.

Αντί, λοιπόν, για άλλη απάντηση, διαβάστε το συγκεκριμένο άρθρο ή μπορείτε να διαβάσετε και άλλες αναλύσεις που έχουν γραφτεί στον Τύπο από πραγματικούς φιλελεύθερους, που σέβονται το εαυτό τους, όχι σαν εσάς που πηγαίνετε κάθε φορά όπου φυσάει ο άνεμος, αναλόγως με το τι βολεύει την  πολιτική σας λογοδιάρροια.

Αυτό που δεν μας είπε ο κ. Σαμαράς είναι βεβαίως αν και κατά πόσο είναι ή δεν είναι με το σύνθετο όνομα. Είπε ότι ο κ. Βενιζέλος εξέφρασε μια προσωπική του άποψη στον ΟΗΕ. Δεν μας είπε, όμως, ότι στις προγραμματικές  δηλώσεις της κυβέρνησής του, το 2012, είχε υπερψηφιστεί η θέση περί σύνθετης ονομασίας. Το ξέχασε κι αυτό. Δεν πειράζει.

Μας είπε, επίσης, ότι ο λόγος για τον οποίο θέλουμε να δώσουμε λύση στο πρόβλημα αφορά την προσπάθειά μας να διασπάσουμε τη Νέα Δημοκρατία. Αυτός που έχει ταλέντο στη διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας είναι ο κ. Σαμαράς, δεν είμαστε εμείς. Το έχει ξανακάνει.

Οι λόγοι για τους οποίους εμείς θα επιλύσουμε τη συγκεκριμένη διένεξη έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι ασκούμε εξωτερική με υπευθυνότητα, σχετίζεται με την ανάγκη για σταθερότητα, ειρήνη και συνεργασία στην ευρύτερη περιοχή.

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, υπό την καθοδήγηση του κ. Σαμαρά, ο κ. Μητσοτάκης τους τελευταίους έξι μήνες θεώρησε ότι βρήκε το πολιτικό θέμα που θα τον πάει σε εκλογές. Ο κ. Μητσοτάκης κάνοντας μια τεράστια πολιτική παραχώρηση στην ακροδεξιά ηγετική ομάδα, την οποία ελέγχει ο κ. Σαμαράς στη Νέα Δημοκρατία και που τον κρατάει όμηρο, σήκωσε σημαία αντιπαράθεσης για το ζήτημα των διαπραγματεύσεων με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Δεν νομίζω ότι έχει καταλάβει ακριβώς τις συνέπειες αυτής της πολιτικής του επιλογής, ούτε για το κόμμα του, ούτε για τη χώρα, πολύ περισσότερο. Διότι στην πραγματικότητα και να ακούσετε τις τοποθετήσεις των Βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και του κ. Σαμαρά προηγουμένως, που μίλησαν αυτές τις μέρες θα το επιβεβαιώσετε πλήρως ότι ο κ. Μητσοτάκης απελευθέρως ένα βαθύ εθνικιστικό, ιδεολογικό δυναμικό και μετέτρεψε τη Νέα Δημοκρατία, σε ελάχιστο χρόνο, από δεξιό νεοφιλελεύθερο κόμμα σε εθνολαϊκιστικό μόρφωμα.

Όμως, και αυτό είναι το πρόβλημα, αυτή η πολιτική επιλογή μετατοπίζει συνολικά τον άξονα γύρω από τον οποίο προσδιορίζεται η Δεξιά στη χώρα μας και αυτό είναι ακριβώς η ύστατη συνέπεια της πολιτικής επιλογής του κ. Μητσοτάκη. Η πιο επικίνδυνη, μάλιστα, συνέπεια, διότι τι -αλήθεια- περιμένει να ακούσει κανείς από τον χρυσαυγίτη Μπαρμπαρούση, όταν ο πρώην Πρωθυπουργός της χώρας μιλάει για «ξεπουλήματα», όταν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας μιλούν για εθνικές προδοσίες, για μειοδοσίες;

Τι ακριβώς περιμένει κανείς να ακούσει από τον κ. Μπαρμπαρούση; Περιμένει να καλέσει  για ανατροπή του Προέδρου της Δημοκρατίας, για σύλληψη του Πρωθυπουργού. Είναι φυσικό επακόλουθο, το οποίο εσείς προκαλέσατε με τη στάση σας, αυτό το οποίο συνέβη χθες στη Βουλή. Είναι η λογική συνέπεια του γεγονότος ότι έχετε στρώσει το χαλί στον εθνικισμό. Τρέφετε το τέρας του εθνικισμού, εσείς και οι συνάδελφοί σας!

Όταν η Νέα Δημοκρατία μιλάει για προδοσία, η Χρυσή Αυγή θα μιλήσει για την ανάγκη πραξικοπήματος.

Και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ο κ. Μητσοτάκης φέρει ακέραια και ολοκληρωτική την ευθύνη για όλα όσα συνέβησαν χθες στην ελληνική Βουλή, ακέραια και ολοκληρωτική.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές, υπάρχουν στον λόγο και τη στάση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και στα αποτελέσματα της επιλογής της τέσσερα ανυπόφορα παράδοξα που θέλω να επισημάνω.

Παράδοξο πρώτο, το συνταγματικό παράδοξο. Ο κ. Μητσοτάκης ξεκίνησε εδώ και κάποιες μέρες να αμφισβητεί την εξουσία του Υπουργού Εξωτερικών και του Πρωθυπουργού να υπογράψουν διεθνή συμφωνία. Προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει πέρα από κάθε νομική και συνταγματική λογική ότι η Κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει δήθεν την έγκριση της Βουλής για την υπογραφή.  Να ζητήσει, δηλαδή, η εκτελεστική εξουσία την έγκριση της Βουλής, όπως έκαναν οι δύο, τρεις πρώτες μνημονιακές κυβερνήσεις, όταν έπρεπε να υπογράψουν τον εξωδικαστικό συμβιβασμό με τη Siemens. Επειδή φοβούνταν οι Υπουργοί να πάνε να τις υπογράψουν μόνοι τους, γιατί δεν ήξεραν τι θα επακολουθούσε μετά, ζητούσαν την έγκριση της Βουλής για να είναι καλυμμένοι και νομικά. 

Μας είπαν, λοιπόν, ότι αυτό το οποίο ανακάλυψαν ως πατέντα τα πρώτα μεταμνημονιακά χρόνια θα πρέπει να μετατραπεί σε συνταγματική λογική και ότι δήθεν η Κυβέρνηση έπρεπε να ζητήσει την άδεια της Βουλής για να πάει να ασκήσει τη νόμιμη συνταγματική αρμοδιότητά της.

Ζήτησε μάλιστα και τη σχετική παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος τον έβαλε στη θέση του σε ελάχιστα δευτερόλεπτα με πολύ ευγενικό τρόπο, θα έλεγα.

Το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι ορίζει σαφώς τις αρμοδιότητες της Κυβέρνησης. Το διεθνές δίκαιο μάλιστα στο άρθρο 8 της Σύμβασης της Βιέννης για τις διεθνείς συνθήκες προβλέπει ότι ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών έχουν την δυνατότητα να υπογράφουν διεθνείς συνθήκες. Είναι κομμάτι της εκτελεστικής τους εξουσίας αυτό. 

Επομένως, το γεγονός ότι πήγατε να μετατρέψετε μια πολιτική αντιπαράθεση σε θέμα συνταγματικής τάξης νομίζω ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατοπήματά σας.

Θα μου πείτε ποιο είναι το παράδοξο; Το παράδοξο ξέρετε ποιο είναι; Το παράδοξο είναι ότι την πρώτη φορά που στην κοινοβουλευτική ιστορία μετά από την αναγγελία κατάθεσης πρότασης μομφής από τον αρχηγό σας ήρθε η Βουλή και εν ολομελεία υπερψήφισε νομοσχέδιο της Κυβέρνησης με 154 ψήφους. Δηλαδή, ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε εντός δύο ημερών η ελληνική Κυβέρνηση να επιβεβαιώσει την εμπιστοσύνη της Βουλής δύο φορές. Πρόκειται για πρωτοφανές κοινοβουλευτικό γεγονός και τον ευχαριστούμε πάρα πολύ για αυτό.

Παράδοξο δεύτερο, το οικογενειακό παράδοξο το οποίο νομίζω ότι είναι μάλλον προφανές. Ο κ. Μητσοτάκης με τη στάση του κατάφερε να δικαιώσει ιστορικά και πολιτικά τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος εκφράζοντας τις απόψεις που εκφράζει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έριξε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πριν από εικοσιπέντε χρόνια. Νομίζω ότι αυτό το παράδοξο επισφραγίζει ακριβώς και επιβεβαιώνει την πολιτική ομηρία του κ. Μητσοτάκη από την ακροδεξιά ομάδα της οποίας ηγείται ο κ. Σαμαράς.

Παράδοξο τρίτο, το ευρωπαϊκό παράδοξο. Η Νέα Δημοκρατία ήταν καταγεγραμμένη στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή έως ένα φιλελεύθερο, φιλοευρωπαϊκό κόμμα, ένα κόμμα το οποίο σήκωσε τη σημαία υποτίθεται και το ανάστημά του απέναντι στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα, λοιπόν, σε δύο μέρες μόλις ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε τα εξής πρωτοφανή: 

Η Νέα Δημοκρατία να αποδοκιμάζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη στάση της απέναντι στη συμφωνία. Η ναυαρχίδα του γερμανικού συντηρητικού Τύπου, η «Frankfurter Allgemeine Zeitung» να αποκαλεί τον κ. Μητσοτάκη εκπρόσωπο του παλιού πολιτικού καθεστώτος που χρεωκόπησε την Ελλάδα. Το περιοδικό «Focus» σήμερα να τον παρομοιάζει με τον Βίκτορ Όρμπαν, τον υπερεθνικιστή ηγέτη της Ουγγαρίας, νούμερο ένα αντίπαλο της ανοικτής Ευρώπης. Και το περιοδικό «Foreign Policy» να κάνει λόγο για την εθνικιστική αντιπολίτευση της Ελλάδας.

Αυτό κατάφερε ο κ. Μητσοτάκης μέσα σε δύο μόλις μέρες. Κατάφερε κατά τη διάρκεια της δικής του ηγεσίας να πείσει τους Ευρωπαίους γι’ αυτό που η Κυβέρνηση έλεγε εδώ και πάρα πολύ καιρό, ότι δηλαδή η Νέα Δημοκρατία είναι ένα εθνολαϊκιστικό κόμμα. 

Κλείνω με το τέταρτο παράδοξο, το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου και το πιο ανυπόφορο, το εθνικιστικό παράδοξο. Για να αντιληφθείτε σε τι ακριβώς συνίσταται το εθνικιστικό παράδοξο, δεν έχετε παρά να ρίξουμε μια ματιά και να συγκρίνετε τις δηλώσεις του εθνικιστικού δεξιού VMRO και του κ. Μητσοτάκη, του κ. Κουμουτσάκου και άλλων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι ακριβώς οι ίδιες! Θυμάστε που ο κ. Μητσοτάκης έλεγε ότι δεν θα διχάσει τους Έλληνες για να ενώσει τους Σκοπιανούς; Τελικά αυτό που κατάφερε ο κ. Μητσοτάκης είναι ο ίδιος να ενωθεί με τους πιο συντηρητικούς και ακραίους εθνικιστικούς κύκλους της γειτονικής μας χώρας. Συγχαρητήρια, λοιπόν, και γι’ αυτό.

Επί της ουσίας, το VMRO αποκαλεί τον κ. Ζάεφ μειοδότη. Η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Μητσοτάκης αποκαλούν τον κ. Τσίπρα μειοδότη. Το ερώτημα τελικά είναι: Ποιος από τους δύο μειοδότησε, ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Ζάεφ; Κανένας από τους δύο δεν μειοδότησε, κυρίες και κύριοι της  Αντιπολίτευσης. Απλώς βρέθηκαν επιτέλους δύο ηγέτες με λίγο μυαλό στο κεφάλι τους για να θέσουν οριστικό τέλος σε μία διένεξη.

Βρέθηκαν δύο ηγέτες, λοιπόν, με μυαλό στο κεφάλι τους για να επιλύσουν μια διένεξη που στερούσε διπλωματικό και πολιτικό κεφάλαιο από την Ελλάδα, αλλά και από τα Βαλκάνια. Βρέθηκαν δύο ηγέτες να κλείσουν οριστικά το κεφάλαιο της εθνικιστικής έξαρσης και των μεγαλοϊδεατισμών, οι οποίες δεν αφορούν μόνο τους γείτονές μας, αλλά αφορούν και τις δικές σας μεγάλες ιδέες και τα δικά σας εθνικιστικά παραληρήματα, τα οποία συνεχίζετε να συντηρείτε εκατό χρόνια μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αυτός ο αιώνας των μεγαλοϊδεατισμών, αυτός ο αιώνας του εθνικισμού και των ακροτήτων και των εξάρσεων κλείνει σήμερα με αυτή τη Συμφωνία.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Ομιλία στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας στην Καλαμάτα

Φίλες και Φίλοι,

Βρισκόμαστε σε μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο.

Η χώρα πατάει γερά στα πόδια της, η οικονομία ανακάμπτει και παίρνουν απτή μορφή τα αποτελέσματα της στρατηγικής την οποία περιγράψαμε στον ελληνικό λαό, την ενέκρινε στις κάλπες του Σεπτεμβρίου του 2015 και εφεξής υλοποιούμε.

Αναλάβαμε λοιπόν, μια μεγάλη ευθύνη.

Ένα εγχείρημα με δυσκολίες που δεν συνάντησε καμία άλλη κυβέρνηση στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Να οδηγήσουμε τη χώρα με ασφάλεια έξω από τα μνημόνια και την ασφυκτική επιτροπεία.

Να βάλουμε ένα τέλος σε μια παρατεταμένη περίοδο που αφήνει πίσω τις βαθιά τραύματα στην κοινωνική πλειοψηφία, στην παραγωγική δομή της χώρας αλλά και στους θεσμούς της.

Και καταφέραμε να διανύσουμε σε αυτά τα δύο χρόνια μια μεγάλη απόσταση.

 

 

Το κάναμε έχοντας ως πυξίδα τόσο τη δέσμευση που αναλάβαμε απέναντι στον ελληνικό λαό όσο όμως και τον απόλυτο σεβασμό στις θυσίες του, τα χρόνια της κρίσης.

Γνωρίζαμε εξ αρχής ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα βασικό κίνδυνο.

Να συμπεριφερθούμε με τον τρόπο που πορεύτηκαν όλες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα της κρίσης. Να αφεθούμε να μας πάει το κύμα.

Και τι εννοώ με αυτό;

Τα χρόνια της κρίσης, δομήθηκε μια ορισμένη «μηχανική του μνημονίου».

Η βασική της μορφή ήταν η ψήφιση σκληρών και παράλογων μέτρων με αντάλλαγμα την εκάστοτε δόση από τους δανειστές. Αυτό λοιπόν αφορούσε το οικονομικό σκέλος.

Η «μηχανική του μνημονίου» όμως, είχε και μια πολιτική πτυχή, αν θέλετε.

Η απόλυτη και άνευ όρων προσχώρηση των κυβερνήσεων σε κάθε πιθανή και απίθανη απαίτηση που έπεφτε στο τραπέζι από τους δανειστές, με αντάλλαγμα την πολιτική επιβίωση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Έτσι λοιπόν, με αυτή την ιδιοτελή και κοντόφθαλμη λογική, οι κυβερνήσεις της περιόδου 2010-2014, αγόραζαν πολιτικό χρόνο, εξασφαλίζοντας το επιχείρημα ότι κάθε φορά έσωζαν τη χώρα από τη χρεωκοπία.

Και το έκαναν με τόσο κυνικό τρόπο διότι δεν ένιωθαν ποτέ καμία πολιτική απειλή.

Ήταν άλλωστε αυτοί που για 40 χρόνια κυβέρνησαν είτε εναλλάξ, είτε και μαζί την τελευταία περίοδο.

Αυτή τους η ασφάλεια ξεκίνησε να έχει ρήγματα στις εκλογές του 2012, για να έρθει το 2015 και σε επανειλημμένες εκλογικές αναμετρήσεις, να υποστούν τις πολιτικές συνέπειες των καταστροφικών επιλογών τους.

Κινηθήκαμε λοιπόν στον αντίποδα αυτής της λογικής.

Διότι οι δεσμεύσεις μας ήταν συγκεκριμένες και καθαρές απέναντι στον ελληνικό λαό:

Να υλοποιήσουμε τη συμφωνία.

Να προχωρήσουμε σε πολιτικές, εντός του υπάρχοντος πλαισίου, που θα ενισχύσουν την προστασία των πλέον αδυνάμων.

Να οδηγήσουμε με ασφάλεια τη χώρα στην μετά κρίσης εποχή.

Το εγχείρημα μας αυτό δεν ήταν και δεν είναι, φυσικά, εύκολο.

Δώσαμε μάχες, στο πεδίο της διαπραγμάτευσης όχι μόνο απέναντι σε παράλογες απαιτήσεις μέρους των δανειστών αλλά κυρίως απέναντι στις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις, στο όνομα της χώρας, από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Γιατί αυτή ήταν η παρακαταθήκη του success story που παρέδωσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Όχι μόνο η κοινωνική ερήμωση, η φτώχεια, η έκρηξη της ανεργίας, η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Αλλά και η ναρκοθέτηση της επόμενης μέρας.

Καταφέραμε όμως, να υπερβούμε με σκληρή και επίμονη προσπάθεια και αυτό το σκόπελο.

Και σήμερα είμαστε εδώ.

Με τη χώρα να βρίσκει σταδιακά το βηματισμό της.

Η οικονομία τρέχει με ρυθμό ανάπτυξης που αναμένεται στο τέλος του 2017 να διαμορφωθεί κοντά στο 2%.

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, καταγράφεται δημοσιονομική υπεραπόδοση. Κάτι που μας επιτρέπει και φέτος να προχωρήσουμε σε μια έκτακτη ενίσχυση εν είδη κοινωνικού μερίσματος σε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη.

Η ανεργία έχει περιοριστεί πάνω από 6 ποσοστιαίες μονάδες από τη μέρα που αναλάβαμε. Και μάλιστα, βάσει των πρόσφατων στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, για πρώτη φορά μετά το 2011, βρισκόμαστε κάτω από το 1 εκατομμύριο ανέργων.

Η χώρα ανέκτησε, σε πρώτη φάση δοκιμαστικά, την πρόσβαση της στις αγορές χρήματος και μάλιστα με πολύ ευνοϊκότερους όρους από το πυροτέχνημα Σαμαρά το 2014.

Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης, αναβαθμίζουν διαρκώς τη θέση και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Διαμορφώνεται, με λίγα λόγια, η εικόνα μιας οικονομίας που αντιστοιχεί σε μια χώρα που ανακάμπτει. Και δεν θυμίζει πλέον μια χώρα σε διαρκή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, που φυτοζωεί, αναπαράγοντας την οικονομική καχεξία και τη δυσπραγία.

Όλα τα παραπάνω είναι η έμπρακτη απόδειξη, ότι η χώρα βαδίζει με συντεταγμένο τρόπο προς το τέλος της σκληρής περιόδου των μνημονίων τον Αύγουστο του 2018.

Και για το λόγο αυτό, εργαζόμαστε εντατικά ώστε αυτή η πορεία να επιταχυνθεί.

Ήδη στις διαπραγματεύσεις για την τρίτη αξιολόγηση, τα μηνύματα είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά.

Δεν υπάρχουν στο τραπέζι παράλογες απαιτήσεις, ούτε τεχνητές καθυστερήσεις.

Καθώς όλοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση όχι μόνο ασφαλούς δημοσιονομικής πορείας αλλά καταγράφει και μια σημαντική αναπτυξιακή δυναμική.

Και είναι θετικό ότι η εικόνα που αποτυπώθηκε στην πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων, καταγράφηκε και στις τοποθετήσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων κατά το πρόσφατο Eurogroup.

Είναι δεδομένο λοιπόν ότι και από την πλευρά των δανειστών υπάρχει η εκπεφρασμένη βούληση να προχωρήσουν τάχιστα οι διαπραγματεύσεις ώστε μέχρι το τέλος του έτους, όπως ανέφερε και ο Επίτροπος Μοσκοβισί, να έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση.

Και όπως φαίνεται από τα ήδη συμφωνηθέντα, θα ολοκληρωθεί:

Πρώτον, χωρίς κανένα πρόσθετο μέτρο.

Δεύτερον, με τους εργαζόμενους να επανέρχονται πρώτοι στη σειρά κατάταξης κατά την εξόφληση οφειλών από επιχειρήσεις. Δηλαδή πάνω από τις τράπεζες, το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά Ταμεία.

Τρίτον, με τη διάσωση και την επέκταση του ταμείου των δημοσιογράφων.

Τέταρτον, επίσης σημαντικό, με συμφωνία για τις συντάξεις χηρείας και την ύπαρξη κατώτατου πλαφόν στο ύψος της εθνικής σύνταξης τόσο για τον, ή την σύζυγο, όσο και για τα τέκνα.

Πέμπτον και επίσης, με τη συμφωνία για την ρύθμιση των οφειλών ύψους από 20.000 ως 50.000 ευρώ, για τους ελεύθερους επαγγελματίες, στα πλαίσια του εξωδικαστικού συμβιβασμού.

Με δυνατότητα 120 δόσεων, και με κούρεμα των προσαυξήσεων της τάξης του 85%.

Πρέπει όμως σε αυτό το σημείο, να κάνουμε την εξής παρατήρηση.

Η θετική πορεία της ελληνικής οικονομίας και η προοπτική της εξόδου από το μνημόνιο, δεν είναι επιδίωξη και επιθυμία όλων σε αυτή τη χώρα.

Και οι λόγοι γι΄ αυτό είναι βαθύτατα πολιτικοί και, επιτρέψτε μου να πω, αντικειμενικοί.

Διότι σε αυτή τη χώρα, είναι ενεργή και διαρκής η αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο πολιτικά σχέδια.

Από τη μία το σχέδιο που εκφράζει η Αριστερά και βρίσκεται στον πυρήνα της στρατηγικής αυτής της κυβέρνησης.

Ένα σχέδιο που, τελείως περιφραστικά μπορώ να αναφέρω ότι βασίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, την αναδιανομή του πλούτου, την προστασία της εργασίας και του περιβάλλοντος.

Από την άλλη όμως, βρίσκεται το σχέδιο που εκφράζει η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη.

Ένα μοντέλο ακραίου νεοφιλελευθερισμού, ή ένα μοντέλο που αποδέχεται την εφαρμογή στην πράξη της φυσικής νομοτέλειας των κοινωνικών ανισοτήτων.  Με άξονες τη συντριβή της εργασίας, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την φοροαποφυγή του μεγάλου πλούτου.

Είναι λοιπόν προφανές, ότι κάθε μέρα που η χώρα απομακρύνεται από το πλαίσιο και τη λογική των μνημονίων, απομακρύνεται και από το πολιτικό σχέδιο του κ. Μητσοτάκη.

Διότι, ας μη γελιόμαστε, τα χρόνια 2010-2014, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ διαρκώς, το πρόγραμμα τους εφάρμοζαν.

Ένα ακραίο, ταξικά μεροληπτικό υπέρ των ολίγων, πολιτικό πρόγραμμα το οποίο όπως χαρακτηριστικά έχει δηλώσει πρώην επιφανές στέλεχος των κυβερνήσεων τους, θα έπρεπε αν δεν υπήρχε, να το εφεύρουμε.

Δυσαρεστείται λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ γιατί η πορεία των πραγμάτων βρίσκεται σε αντίθετη φορά από τη νεοφιλελεύθερη δυστοπία που ευαγγελίζεται.

Δυσαρεστείται όμως – και γι’ αυτό πολλές φορές τόσο αυτός όσο και όσοι τον πλαισιώνουν, παραληρούν – και για έναν ακόμη λόγο.

Γιατί κάθε μέρα που περνά με την παρούσα κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής που διαφέντευσε τον τόπο για δεκαετίες, νιώθει τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του.

Διότι, δεν υπάρχουν πλέον οι μηχανισμοί συγκάλυψης, οι σκελετοί στις ντουλάπες είναι πολλοί και αργά αλλά σταθερά, έρχονται στο φώς.

Και πλέον, ο σημερινός επικεφαλής αυτού του πολιτικού κατεστημένου, βλέπει ότι οι αποκαλύψεις φθάνουν μέχρι την πόρτα του.

Για την offshore που αποκαλύπτεται ότι διατηρεί η σύζυγος του.

Για τις κακές παρέες του εκλεκτού του για Γραμματέα του κόμματος, κ. Αυγενάκη.

Και φυσικά για τα όσα αναφέρει η πρώην γραμματέας του Μιχάλη Χριστοφοράκου, για την προνομιακή μεταχείριση του κ. Μητσοτάκη από τη Siemens.

Φυσικά, απάντηση ακόμα δεν έχει πάρει ο ελληνικός λαός από τον κ. Μητσοτάκη.

Αντιθέτως, τον παρακολουθεί – και τον παρακολουθούμε – σε διαρκή παραληρήματα και σε ένα κρεσέντο ακροδεξιάς ρητορικής.

Και τι δεν έχει πει τις τελευταίες μέρες.

Για βία, για ανομία, για παρακράτος. Προσπαθεί λοιπόν, μέσα από ακρότητες και ψέματα, να δομήσει μια ατζέντα μήπως και ξεφύγει όχι μόνο από το στρατηγικό αδιέξοδο της πολιτικής του γραμμής αλλά πλέον και από τις ευθύνες του.

Όμως φίλες και φίλοι, η πορεία της χώρας τον ξεπερνά. Τα αιτούμενα της περιόδου δεν έχουν καμία σχέση με τα αδιέξοδα και το τυχοδιωκτικό αμόκ του κ. Μητσοτάκη.

Και το βασικό αιτούμενο, είναι η επόμενη μέρα της χώρας.

Δηλαδή, πώς πρέπει και μπορεί να είναι η χώρα όταν αφήσει πίσω της τα μνημόνια και την ασφυκτική επιτροπεία.

Για μας αυτός ο σχεδιασμός δεν εκκινεί τον Αύγουστο του 2018 αλλά προχωρά ήδη.

Και στον πυρήνα αυτού του σχεδιασμού, πρώτη προτεραιότητα είναι η στρατηγική για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο.

Ένα μοντέλο σύγχρονο, βιώσιμό, δίκαιο και εξισωτικό.

Βρισκόμαστε ήδη σε μια πορεία διαβούλευσης και παράλληλα υλοποίησης αυτής της στρατηγικής.

Με τη διεξαγωγή των Περιφερειακών Συνεδρίων για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση, σε όλες τις Περιφέρειες της χώρας, μπαίνουν στο επίκεντρο οι ανάγκες και οι δυνατότητες των τοπικών κοινωνιών.

Πέρα από χρεοκοπημένα μοντέλα της γενικευμένης διαφθοράς και το σχεδιασμό που εξυπηρετούσε μια κρατικοδίαιτη επιχειρηματική ελίτ.

Ανοίγουμε τη συζήτηση, κάνουμε συμμέτοχο σε αυτή την προσπάθεια την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους Παραγωγικούς Φορείς, όλους όσους πρέπει να ακουστούν και να έχουν λόγο για την επόμενη μέρα της χώρας.

Η ανάγκη για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο δεν αφορά μονάχα την τωρινή συγκυρία και το ξεπέρασμα της κρίσης. Είναι και όρος για να μην επιστρέψουμε σε αυτή.

Και για το λόγο αυτό, οφείλει να βασιστεί σε ορισμένους άξονες, στον αντίποδα ενός κρατικοδίαιτου, παρασιτικού μοντέλου το οποίο χαρακτήρισε την εγχώρια παραγωγη και το οποίο οδήγησε σε αδιέξοδα και κατάρρευση.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα μοντέλο ανάπτυξης, που θα είναι βιώσιμο, ανταγωνιστικό, αλλά και κοινωνικά δίκαιο.

Χρειαζόμαστε ένα μοντέλο ανάπτυξης, που θα παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Που θα στοχεύει στην αυξημένη κάλυψη των αναγκών από την εγχώρια παραγωγή. Και, επομένως, στην εκτεταμένη υποκατάσταση των εισαγωγών.

Ένα μοντέλο ανάπτυξης, που θα οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης, που θα παράγει θέσεις σταθερής και αξιοπρεπούς εργασίας.

Ένα μοντέλο ανάπτυξης, που θα στηρίζεται σε ένα άρτια καταρτισμένο και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

Που θα επενδύει στην καινοτομία, στη νεοφυή επιχειρηματικότητα, στις νέες τεχνολογίες. Υπάρχουν τόσο οι δυνατότητες, όσο και το ανθρώπινο κεφάλαιο για να στηριχθεί αυτό.

Τέλος, ένα μοντέλο ανάπτυξης, που θα απεγκλωβίζει τη χώρα από την παγίδα στην οποία ήταν για δεκαετίες εγκλωβισμένη.

Σε μια ενδιάμεση θέση, ανάμεσα στις οικονομίες χαμηλού εργατικού κόστους και τις οικονομίες της υψηλής γνώσης.

Θα την απεγκλωβίζει και θα την ωθεί σταθερά προς την κατεύθυνση μιας οικονομίας έντασης γνώσης.

Μακριά δηλαδή από μια λογική διαρκούς συμπίεσης του εργατικού κόστους, η οποία έχει πολλαπλές καταστροφικές συνέπειες στο συνολικό κύκλο της οικονομικής δραστηριότητας καθώς συνθλίβει την κατανάλωση. Εκτός όμως από οικονομικά αναποτελεσματική είναι και κοινωνικά άδικη.

Και εδώ βρίσκεται ένα ακόμα κρίσιμο κομμάτι της στρατηγικής μας για το παρόν και το μέλλον της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Αναφέρομαι στην απόλυτη προτεραιότητα μας ως προς την ανάγκη για την ανάκτηση της εργασίας.

Και παράλληλα όμως, την προστασία και τη διεύρυνση των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτή.

Αποτελεί βασική αρχή μας, να βλέπουμε τόσο την πορεία αποκλιμάκωσης της ανεργίας όσο όμως και την πορεία της δημιουργίας θέσεων σταθερής και πλήρους εργασίας.

Διότι ο στόχος καταπολέμησης της ανεργίας είναι διττός.

Από τη μία, η ανεργία πρέπει να μειώνεται από την άλλη θα πρέπει να περιορίζεται η ανακύκλωση της.

Η μείωση της επιτυγχάνεται φυσικά μέσα από την ανάπτυξη της οικονομίας, τις επενδύσεις και την ενίσχυση νέων παραγωγικών κλάδων όπως αυτοί που ανέφερα πριν, δηλαδή της καινοτομίας και της νεοφυούς επιχειρηματικότητας.

Η ανάσχεση όμως της ανακύκλωσης της, περνάει μέσα από τη δημιουργία θέσεων πλήρους απασχόλησης.

Και είναι γεγονός ότι, μία πολύ κακή κληρονομιά που άφησαν οι κυβερνήσεις του άκρατου νεοφιλελευθερισμού τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της κρίσης, είναι ότι απορρύθμισαν την αγορά εργασίας.

Και ενίσχυσαν μορφές απασχόλησης, οι οποίες είναι φτηνές, ευέλικτες και ασαφείς ως προς το αντικείμενο τους.

Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η ανακύκλωση, η οποία μάλιστα λειτουργεί στη βάση της διαρκούς μείωσης του μισθολογικού κόστους.

Έτσι λοιπόν, δημιουργήθηκε μια γκρίζα ζώνη στην αγορά εργασίας, μεταξύ επισφαλούς, αδήλωτης εργασίας και ανεργίας, με τμήματα του εργατικού δυναμικού να επιβιώνουν κινούμενα διαρκώς σε αυτό το φαύλο κύκλο.

Αυτή η απελπιστική κατάσταση, οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου υποχώρηση των θέσεων πλήρους εργασίας ειδικά την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου και φυσικά πυροδότησε ένα κύμα μαζικής μετανάστευσης, ειδικά νέων εργαζομένων, στο εξωτερικό.

Είναι λοιπόν σαφές, ότι το σχέδιο το οποίο υλοποιούμε στον τομέα της καταπολέμησης της ανεργίας, δεν αφορά μόνο τους δείκτες αλλά ένα συνολικό επαναπροσδιορισμό αρχών για τις ανάγκες, την προστασία και τα δικαιώματα του εργαζόμενου κόσμου.

Και αυτό είναι ένα πεδίο που μας χωρίζει άβυσσος τόσο με το κόμμα του κ. Μητσοτάκη όσο και με αρκετούς από το στρατόπεδο της Κεντροαριστεράς.

Και είναι ενδεικτική, στο ζήτημα αυτό, η τοποθέτηση του κ. Μητσοτάκη όταν η κυβέρνηση διεκδικούσε την επαναφορά των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, την οποία και πέτυχε.

Αυτό λοιπόν που εμείς θεωρούμε αναφαίρετο δικαίωμα, αυτός το θεωρεί ιδεοληπτική εμμονή της Αριστεράς.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η μόνη εμμονή που υπάρχει είναι αυτή στο μυαλό των νεοφιλελεύθερων εσωτερικού και εξωτερικού που επέβαλαν την εξαίρεση των εργαζομένων σε αυτή τη χώρα, από αυτό το βασικό στοιχείο του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου.

Και θέλω εδώ να κλείσω την αναφορά μου στους βασικούς τομείς που συγκροτούν το σχέδιο μας για την επόμενη μέρα, με το Κοινωνικό Κράτος.

Μαζί με την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη πληγή που αφήνει πίσω της η μνημονιακή εποχή.

Αν και είναι αλήθεια ότι η πορεία υποβάθμισης του, ξεκίνησε πολύ πριν το 2010, και συγκεκριμένα στην απαρχή της επέλασης του εκσυγχρονισμού που ήρθε να κάνει όσα δεν διανοήθηκε καν να κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στις αρχές του ’90.

Από την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε στη διακυβέρνηση, η μέριμνα μας είναι διαρκής.

Ξεκινώντας από τους πλέον αδύναμους, με τα Προγράμματα για την Αντιμετώπιση της Ανθρωπιστικής Κρίσης και σήμερα συνεχίζουμε για δεύτερη χρονιά και με ποσό άνω των 700 εκατομμυρίων το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης.

Την ίδια στιγμή, έχουν γίνει μεγάλα βήματα στον τομέα της ανασυγκρότησης της Δημόσιας Υγείας.

Ψηφίσαμε την πρόσβαση των ανασφάλιστων στις υπηρεσίες Υγείας. Μια αυτονόητη υποχρέωση απέναντι σε 2,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Καταφέραμε να καλύψουμε ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι σήμερα, έχουμε ενισχύσει το ΕΣΥ με περίπου 9000 άτομα, που έχουν αναλάβει υπηρεσία τα τελευταία δύο χρόνια.

Από αυτούς, οι 3000 είναι μόνιμο προσωπικό και έχουμε δρομολογήσει, έχουν προκηρυχθεί ή αναμένονται να προκηρυχθούν θέσεις για άλλα περίπου 9500 άτομα.

Και πριν λίγους μήνες, νομοθετήσαμε τη μεταρρύθμιση για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, με την ίδρυση 200 και πλέον μονάδων σε όλη τη χώρα για που θα δώσει σημαντική βοήθεια στους πολίτες και παράλληλα θα αποσυμφορήσει και τα Δημόσια Νοσοκομεία.

Αυτά είναι μονάχα ορισμένα εμβληματικά σημεία, στα οποία στέκομαι για την οικονομία της συζήτησης.

Αυτό που έχει σημασία, είναι λοιπόν, η στόχευση.

Η προσήλωση μας στη δημιουργία ενός στιβαρού κοινωνικού κράτους που θα είναι στήριγμα για τον πολίτη.

Και είναι γεγονός ότι η απόσταση που πρέπει να καλύψουμε είναι μεγάλη.

Όμως είναι σαφές ότι όσο θα διευρύνονται τα δημοσιονομικά περιθώρια, θα αυξάνονται και οι δυνατότητες να ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο τους κρίσιμους τομείς του κοινωνικού κράτους.

Φίλες και Φίλοι,

Νομίζω είναι σαφές ότι η χώρα βαδίζει με ασφάλεια σε μια νέα εποχή.

Δεν σημαίνει αυτό ότι έχουμε τελειώσει με τις δυσκολίες. Όμως σήμερα υπάρχει προοπτική.

Η κυβέρνηση διεξάγει ένα μεγάλο και διαρκή αγώνα, για να πιάσουν τόπο εν τέλει οι θυσίες και οι κόποι ενός ολόκληρου λαού.

Και είναι τώρα η στιγμή που διαμορφώνουμε τις συνθήκες για την επόμενη μέρα.

Που δεν μπορεί να έχει σχέση με την Ελλάδα του ’12 ούτε με την Ελλάδα του ’09.

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να χτίσουμε το νέο με τα φθαρμένα υλικά.

Θα χρειαστεί κόπο, σκληρή δουλειά, δημιουργικότητα, αλλά ο σκοπός μας υπερβαίνει.

Σας ευχαριστώ.

Χαιρετισμός στο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης
Κυρία Πρόεδρε,
Αξιότιμοι πρώην Πρωθυπουργοί,
Αξιότιμοι εκπρόσωποι των κομμάτων,
Κυρίες και κύριοι,
To Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης διεξάγεται εντός μιας μακράς περιόδου τεκτονικών πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων και βαθύτατων μετασχηματισμών στο έδαφος που δημιούργησε η κρίση αλλά κυρίως οι πολιτικές διαχείρισής της.
Σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι ακριβώς αυτή η διαχείριση που έχει προκαλέσει ρήγματα στην ηγεμονία των μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες αναμφισβήτητα κυρίαρχων δυνάμεων των προηγούμενων δεκαετιών.
Ρήγματα που παραμένουν ενεργά στο βαθμό που οι πολιτικές ελίτ βαθαίνουν τις κοινωνικές και μισθολογικές ανισότητες, επιτίθενται στην εργασία προς όφελος του κεφαλαίου και επιχειρούν διαρκώς να διευρύνουν την επικράτεια του κέρδους σε βάρος των κοινών αγαθών.
Όσο λοιπόν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη προσπαθούν να επιβάλλουν νέους όρους κεφαλαιακής συσσώρευσης στη βάση της έντασης της εκμετάλλευσης και του κοινωνικού αποκλεισμού, η κρίση ηγεμονίας τους όχι μόνο θα σοβεί αλλά θα εντείνεται.
Εκκρεμεί λοιπόν μια απάντηση. Ποια πολιτική δύναμη και με ποιο πολιτικό σχέδιο, θα καταφέρει να επικρατήσει ώστε να καθορίσει τις εξελίξεις για την επόμενη μέρα της Ευρώπης και των λαών της.
Η απάντηση σήμερα δεν είναι σαφής. Διότι τα πολιτικά σχέδια και οι φορείς τους βρίσκονται σε μια άλλοτε σιωπηρή άλλοτε πιο οξυμένη κοινωνική σύγκρουση. Και πέραν του βασικού παίχτη, που είναι η παραδοσιακή συντηρητική οικογένεια της Ευρωπαϊκής Δεξιάς, υπάρχουν ακόμη δύο παίκτες που αναδύονται.
Από τη μία η ακροδεξιά. Που οραματίζεται μια ακραία αντικοινωνική προοπτική για τους λαούς των χωρών της Ευρώπης και πολιτεύεται με έναν απόλυτα διχαστικό τρόπο με βασικό οδηγό την ξενοφοβία και τον απροσχημάτιστο ρατσισμό αλλά και τον εθνικισμό.
Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι αν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, είτε προέρχονται από τη Δεξιά είτε από την παραδοσιακή Κεντροαριστερά, όσο και αν αυτές οι δυνάμεις καυχιούνται ότι επικράτησαν της ακροδεξιάς σε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων, δεν μπορούν να αποτελέσουν σε καμία περίπτωση τη λύση στα προβλήματα που παράγει η επιμονή στα δόγματα της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού.
Η επιμονή στους όρους στη βάση των οποίων έγινε η διαχείριση της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 και η οποία βασίστηκε στους όρους οικοδόμησης της Ευρωζώνης που αποφασίστηκε δύο δεκαετίες νωρίτερα.
Διότι αυτές οι δυνάμεις, με την προσήλωσή τους στη λιτότητα και στους συγκεκριμένους όρους διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, οδηγούν την κοινωνία στην όξυνση των ανισοτήτων, στην ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση, τον ακόμα μεγαλύτερο αποκλεισμό και αποτελούν τη βασική αιτία για την άνοδο των ξενοφοβικών και ρατσιστικών κομμάτων στην Ευρώπη.
Άρα βρισκόμαστε μακριά ακόμα από το συμπέρασμα ότι η ακροδεξιά έχει πάψει να αποτελεί απειλή επειδή υπήρξαν δύο ή τρία εκλογικά αποτελέσματα τους προηγούμενους μήνες στην Ευρώπη που για λίγο καιρό απομάκρυναν τον κίνδυνο μιας ακροδεξιάς διακυβέρνησης σε ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης ή της ΕΕ, είτε μιλάμε για τη Γαλλία, είτε μιλάμε για την Αυστρία ή την Ολλανδία. Διότι οι αιτίες που αύξησαν την πολιτική επιρροή της ακροδεξιάς είναι ακόμα εδώ.
Από την άλλη πλευρά και απολύτως αντιπαραθετικά με το σχέδιο των νεοφιλελεύθερων ελίτ και της ακροδεξιάς, βρίσκεται η Αριστερά.
Μια Αριστερά που δεν πρέπει να πολιτεύεται ούτε ως ρομαντική φωνή στον ορυμαγδό της real politik, ούτε όμως ως συμπλήρωμα στα κόμματα του νεοφιλελεύθερου τόξου.
Και θέτει συγκεκριμένες προτεραιότητες: την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, την προστασία και διεύρυνση των εργασιακών δικαιωμάτων, την αντιστροφή της τάσης απορρύθμισης της αγοράς εργασίας για την οποία μέχρι στιγμής πολύ λίγα έχουν ακουστεί, τη δίκαιη διανομή του παραγόμενου πλούτου και φυσικά την προστασία του περιβάλλοντος.
Και είναι στη βάση αυτών των προταγμάτων που η Αριστερά διευρύνει την επιρροή της και ταυτόχρονα διαμορφώνει δυνατότητες συνεννόησης και ώσμωσης με τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.
Και σε αυτό το πεδίο υπάρχουν τα πρώτα αισιόδοξα μηνύματα. Οι εξελίξεις στην Ισπανία, με την προσέγγιση των Σοσιαλιστών και της Αριστεράς, όπως επίσης και ανάλογες θετικές εξελίξεις στην Πορτογαλία, δείχνουν ότι υπάρχουν δυνατότητες συνεννόησης και κοινής δράσης όταν υπάρχει σαφής βούληση για μια αριστερόστροφη κατεύθυνση αυτών των προγραμματικών συγκλίσεων.
Και δεν πρέπει να μένει καθόλου εκτός πλαισίου, η πολύ μεγάλη επιτυχία των Εργατικών του Jeremy Corbyn στη Μεγάλη Βρετανία. Μια επιτυχία που βασίστηκε σε μια ριζοσπαστική πολιτική στρατηγική που σηματοδότησε το διαζύγιο των Βρετανών Εργατικών με τη χρεοκοπημένη γραμμή του Μπλερισμού, τη γραμμή δηλαδή της σύμπλευσης της σοσιαλδημοκρατίας με τις δυνάμεις του απόλυτου νεοφιλελευθερισμού και η οποία αποτέλεσε υπόδειγμα για πολύ μεγάλο τμήμα των ευρωπαίων σοσιαλιστών που οδηγήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες ακριβώς σε αυτήν την ταύτιση με τις νεοφιλελεύθερες ιδέες και απαξίωσαν έτσι ιστορικές παραδόσεις, καταβολές και εμπειρίες αλλά και την ίδια την καταγωγή αυτής της πολιτικής οικογένειας που προέρχεται φυσικά από την κοινή μήτρα του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος.
Με δεδομένη λοιπόν την κοινωνική και πολιτική ρευστότητα της περιόδου ο νέος πολιτικός συσχετισμός και άρα το μέλλον των ευρωπαϊκών κοινωνιών θα είναι το αποτέλεσμα μιας σκληρής, μιας αδυσώπητης πολιτικής σύγκρουσης.
Μιας συνολικής αντιπαράθεσης πλήρως ανταγωνιστικών αρχών, αξιών και υποδειγμάτων οργάνωσης της κοινωνίας. Και σε μια τέτοια αντιπαράθεση δεν μπορούν να υπάρξουν ίσες αποστάσεις, δεν μπορούν να υπάρξουν ουδετερότητες, δεν μπορούν να υπάρξουν σχήματα ενιαίας εθνικής συνεννόησης. Ακριβώς επειδή είναι αυτή η πολιτική συγκυρία που ορίζει τις μάχες που πρέπει να δοθούν και δεν είναι τα πολιτικά υποκείμενα.
Κυρίες και Κύριοι,
Αν κάτι μπορεί να ισχυριστούμε με βεβαιότητα, είναι το ότι η εισαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς της επιτροπείας και των μνημονίων, διέρρηξε παραδοσιακές πολιτικές εκπροσωπήσεις και διαμόρφωσε νέες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες.
Το πολιτικό τοπίο στη χώρα άλλαξε, απόρροια των πολιτικών επιλογών των δύο ισχυρότερων κομμάτων της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η ελληνική Σοσιαλδημοκρατία, υπέστη ιστορικές απώλειες, παρά το ότι διατηρούσε την παρακαταθήκη σημαντικών κατακτήσεων και προοδευτικών τομών κατά τη δεκαετία του 1980.
Η πολιτική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ όσον αφορά τις αιτίες αλλά και τη διαχείριση της κρίσης, αποδόθηκαν από τον ελληνικό λαό. Και δεν χρειάζεται να επεκταθώ στην κριτική που έγκαιρα διατύπωσε η ριζοσπαστική αριστερά απέναντι στο φορέα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, ειδικά από το βήμα αυτού του συνεδρίου.
Τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα, αυτή η περίοδος ανακατατάξεων – στην οποία αναφέρθηκα αρχικά – δεν μπορεί να είναι ατέρμονη. Η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης, αίρεται ή μάλλον αμβλύνεται, όταν αρχίζουν να υποχωρούν και οι αιτίες που την προκάλεσαν. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι άμα τη λήξει της, τα πάντα επιστρέφουν στη στιγμή της εμφάνισης της.
Στην ελληνική περίπτωση, έχουμε τη σταδιακή αποκρυστάλλωση ενός νέου πολιτικού συσχετισμού ο οποίος αποτυπώθηκε άλλωστε και στις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων πέντε ετών.
Η υπέρβαση της κρίσης και η επερχόμενη έξοδος από τα μνημόνια και την επιτροπεία, στο τέλος του τρέχοντος προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018, αποτελούν ορόσημο για την μελλοντική πορεία της ελληνικής οικονομίας αλλά και της ελληνικής κοινωνίας.
Στη βάση αυτού του ορόσημου, διαμορφώνονται τα ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια και η επικράτηση του ενός ή του άλλου θα κρίνει και την πορεία της μεταμνημονιακής Ελλάδας.
Από τη μία πλευρά το πολιτικό σχέδιο που εκπορεύεται από τις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης, συντηρητικής ελληνικής δεξιάς και εκφράζεται σαφώς από τη ΝΔ.
Ένα σχέδιο που στον τομέα της οικονομίας συμπυκνώνεται στην εμβάθυνση της στρατηγικής της εσωτερικής υποτίμησης και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους.
Οι ανάλογες εξαγγελίες έχουν γίνει άλλωστε από τη ΝΔ: πλήρης απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, κατάργηση των βασικών πυλώνων της κοινωνικής προστασίας, περικοπή δαπανών στο κοινωνικό κράτος, την υγεία, την παιδεία, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, παράδοση σε ιδιωτικά συμφέροντα μιας σειράς κομβικών δημοσίων αγαθών, φοροαπαλλαγές στην ολιγαρχία του πλούτου.
Αυτό το πολιτικό σχέδιο, δεν εξαντλείται όμως μονάχα στην οικονομία. Η ελληνική δεξιά, δεν υπήρξε ποτέ φειδωλή στην ιδεολογική αντιπαράθεση και παρά τα βήματα που έγιναν τις πρόσφατες δεκαετίες, σήμερα μοιάζει να επανέρχεται στις ιδρυτικές ιδεολογικές ρίζες της.
Διότι λίγη σχέση έχει με την κεντροδεξιά, ένα κόμμα του οποίου τη στρατηγική ορίζουν στελέχη περιβόητων ακροδεξιών σχηματισμών, πολιτεύεται απέναντι στην Αριστερά με ακατάσχετη λασπολογία και κινείται διαρκώς στα όρια της προβοκάτσιας, αναπαράγοντας κατά καιρούς και διχαστικά στερεότυπα για τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Πρόκειται για ένα κόμμα που πριν από λίγες μέρες ο ίδιος του ο αρχηγός αντιμετώπισε μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση, «σα να μην υπάρχει».
Από την άλλη πλευρά όμως, υπάρχει ένα ανταγωνιστικό προοδευτικό πολιτικό σχέδιο, το οποίο σήμερα επιδιώκει να εκφράσει ο ΣΥΡΙΖΑ και η σημερινή κυβέρνηση.
Ένα συνολικό σχέδιο ριζοσπαστικών αλλαγών, στην οικονομία, την εργασία, το κοινωνικό κράτος, την τοπική αυτοδιοίκηση.
Με παραγωγή νέου πλούτου και στήριξη στους τομείς που η χώρα διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα και με βασικό μέλημα να αξιοποιήσουμε το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό των χιλιάδων νέων επιστημόνων, που στα χρόνια της κρίσης έφτασαν να αντιμετωπίζονται ως πλεονάζον προσωπικό σε επιχείρηση υπό εκκαθάριση.
Διότι ξέρετε, όσοι θεωρούν ότι μπορούν να στηρίξουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας σε μοντέλα τα οποία ξεκίνησαν να κερδίζουν την πολιτική και οικονομική ηγεμονία επί Θάτσερ, δηλαδή σε μοντέλα τα οποία στοχεύουν μόνο και αποκλειστικά στη μείωση του μισθολογικού κόστους και την πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας δεν έχουν καμία τύχη ούτε να δώσουν τέλος στην κρίση ηγεμονίας αλλά ούτε και να επιτύχουν τον υποτιθέμενο στόχο τους.
Άρα λοιπόν το σχέδιο αυτό πρέπει να είναι ένα σχέδιο που θα πρέπει να υπακούει σε συγκεκριμένες αρχές και συγκεκριμένες αξίες.
Με θέσεις πλήρους εργασίας, σταθερές και αξιοπρεπώς αμειβόμενες.
Με επενδύσεις σε έργα και υποδομές προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και με σεβασμό στο περιβάλλον.
Με τη δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, όπως αρμόζει σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.
Με σεβασμό στις ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα. Χωρίς διακρίσεις με βάση την καταγωγή, το φύλο, τη θρησκεία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό.
Αυτά είναι μονάχα τα βασικά σημεία μιας στρατηγικής που είναι ανάγκη να αποτελέσει υπόθεση όχι μόνο ενός κόμματος αλλά να τύχει ευρύτερης κοινωνικής και πολιτικής στήριξης.
Διότι όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, ειδικά των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, οι μεγάλες προοδευτικές τομές απαιτούν πλατιές κοινωνικές συμμαχίες.
Η Αριστερά, επιδιώκει να είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υλοποίηση αυτού του προοδευτικού σχεδίου που θα βγάλει τη χώρα και το λαό από τα αδιέξοδα που παράγει η κρίση.
Οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας, είναι μεγάλες. Είναι ανοιχτό το ερώτημα της επόμενης μέρας για την Ελλάδα μετά τα μνημόνια, για την Ευρώπη μετά την κρίση.
Και νομίζω είναι σαφές ότι σε αυτό το ερώτημα αποκλείεται ως απάντηση, μια στρατηγική εθνικής συναίνεσης ή συνεννόησης, με τη συμμετοχή της ΝΔ ως δήθεν αναγκαίας για να αποκρουστούν οι έξωθεν επιβολές και οι οικονομικοί εκβιασμοί. Διότι τυγχάνει ξέρετε πολλές από τις αντικοινωνικές έξωθεν επιβολές και πολλοί από τους εκβιασμούς για συγκεκριμένα μέτρα να είναι ταυτόσημοι με το πολιτικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Τα πολιτικά σχέδια της Αριστεράς και της Δεξιάς ήταν, είναι και θα παραμείνουν ασυμφιλίωτα και ευθέως ανταγωνιστικά.
Στο ερώτημα της επόμενης μέρας, επαναλαμβάνω ότι δεν υπάρχει δυστυχώς η πολυτέλεια των ίσων αποστάσεων. Καθένας κρίνεται με βάση τα μέτωπα που θα ανοίξει, τις ιεραρχήσεις που θα θέσει, τις μάχες που είναι έτοιμος να δώσει, τα συμφέροντα που επιδιώκει να εκπροσωπήσει και να υπηρετήσει. Και η κεντροαριστερά θα κριθεί από τις επιλογές που θα κάνει σε αυτή την ιστορική καμπή.
Η Αριστερά, θα είναι εξάλλου εκεί που βρισκόταν πάντα. Στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών, στο πλάι του εργαζόμενου λαού και των υποτελών τάξεων. Πάντα έτοιμη να σηκώσει το βάρος της ευθύνης που της αναλογεί.
Σας εύχομαι καλή επιτυχία στις διαδικασίες του Συνεδρίου σας.